در میان این فناوریها، انرژی خورشیدی فضایی یکی از بلندپروازانهترین گزینههاست. ایده اصلی ساده به نظر میرسد: پنلهای خورشیدی به جای قرار گرفتن روی زمین، در مدار زمین مستقر شوند؛ جایی که بتوانند برای مدت بسیار بیشتری در معرض نور خورشید باشند. سپس انرژی تولیدشده به زمین منتقل شود.
اگر این فناوری بتواند از مرحله آزمایش عبور کند، ممکن است تعریف ما از نیروگاه خورشیدی تغییر کند؛ نیروگاهی که بخش اصلی آن نه روی زمین، بلکه در فضا قرار دارد. انرژی خورشیدی فضایی چگونه کار میکند؟
مشکل اصلی نیروگاههای خورشیدی زمینی این است که تولید برق آنها دائمی نیست. با غروب خورشید، تولید برق متوقف میشود و در طول روز نیز میزان تولید به شرایط آبوهوایی و شدت تابش خورشید وابسته است.
در مدل انرژی خورشیدی فضایی، پنلها روی ماهوارههایی در مدار زمین نصب میشوند. این ماهوارهها میتوانند مدت بسیار بیشتری نور خورشید دریافت کنند و انرژی تولیدشده را از طریق فناوریهای انتقال بیسیم به زمین بفرستند.
برای این کار، بسته به طراحی سامانه، میتوان از امواج مایکروویو یا پرتوهای نوری و لیزری استفاده کرد. انرژی دریافتشده در زمین نیز میتواند وارد شبکه برق شود.
به این ترتیب، هدف فقط تولید برق خورشیدی نیست؛ بلکه تولید برق خورشیدی در ساعاتی است که نیروگاههای خورشیدی زمینی معمولاً با کاهش تولید یا توقف کامل مواجه میشوند. چرا هوش مصنوعی به انرژی خورشیدی فضایی علاقهمند شده است؟
گسترش هوش مصنوعی به معنای ساخت مراکز داده بزرگتر و پرمصرفتر است. شرکتهای فناوری برای آموزش و اجرای مدلهای هوش مصنوعی به زیرساختهای محاسباتی عظیمی نیاز دارند و این زیرساختها بدون برق فراوان امکان فعالیت ندارند.
به همین دلیل، شرکتهای بزرگ فناوری در کنار منابع سنتیتر، به سراغ فناوریهایی رفتهاند که بتوانند برق پاک و پایدار تولید کنند. …
