امروز نفوذ دیگر شبیه فیلمهای جاسوسی نیست؛ بلکه در قالب تعاملات علمی، نشستهای دیپلماتیک و ارتباطات آکادمیک، بهطور کاملاً قانونی و در روز روشن اتفاق میافتد.
جنگهای اخیر، مثل یک کاتالیزور عمل کرد و قاعده قانون نفوذ را سریعتر و خطرناکتر کرد. دشمن حالا میداند چطور از نقاط ضعف اداری و اعتمادهای سادهانگارانه ما استفاده کند تا بدون اینکه صدای زنگی بلند شود، در حساسترین لایههای تصمیمگیر کشور جای بگیرد.
مجلس با تصویب کلیات طرح مقابله با نفوذ، در واقع میخواهد بگوید دوران اعتماد به ظاهر تمام شده و زمان آن رسیده که برای مقابله با دشمنی که جریتر شده، ابزارهای دقیقتری داشته باشیمدر چنین فضای حساسی، مجلس شورای اسلامی با تصویب کلیات طرح مقابله با نفوذ سرویسهای اطلاعاتی بیگانه، به دنبال ایجاد یک سیستم نظارتی جامع است تا از هرگونه نفوذ نرم در بدنه تصمیمگیر و اجرایی کشور جلوگیری کند.
این اقدام که از سوی حامیانش ضرورتی حیاتی برای بقای ملی توصیف میشود، در عین حال دغدغههایی را در میان برخی حقوقدانان و نخبگان ایجاد کرده است تا اطمینان یابند این لایحه در کنار تأمین امنیت، محرکی برای توسعه باشد. اما حقیقت در کجای این تقابل است؟ آیا ما با یک ضرورت امنیتی روبرو هستیم که باید با نگاهی جامع، تعاملات علمی را از نفوذهای مخرب تفکیک کرد؟
راهروهای مجازی مجلس شورای اسلامی این روزها میزبان بحثهای جدی میان قوه مقننه و مجریه شده است. طرح مقابله با نفوذ که در ابتدا با یک اجماع نسبی و در فضای متشنج جنگ ترکیبی، با ۱۸۳ رای به تصویب کلیات رسید، حالا به نقطه تلاقی دیدگاههای مختلف تبدیل شده است.
در حالی که نمایندگان با اطمینان از ایجاد یک سد دفاعی برای حفظ استقلال کشور حرف میزنند، برخی از اساتید و نهادهای اجرایی، بر لزوم بازنگری در برخی جزئیات تأکید دارند که پنجرههای ارتباطی ایران با جهان در چارچوبی امن و بهینه باز بماند. اما سوالی که پاسخش برای همه موافقان و مخالفان پر اهمیت است این است که آیا واقعاً با یک خلأ قانونی روبرو هستیم و این لایحه میکوشد تا مرز میان تعامل سازنده و نفوذ مخرب را به دقت ترسیم کند؟ …
