بازار
فرماندهی مرکزی ارتش آمریکا (سنتکام) ۱۶ آبان ۱۴۰۵ اعلام کرد که به دستور دریاسالار برد کوپر، کارگروهی متشکل از حدود ۲۰ نیروی نظامی و غیرنظامی در شهر تامپای فلوریدا شکل گرفته است. این مجموعه قرار است با همکاری دیگر نهادهای دولت آمریکا، برای جلوگیری از انتقال تسلیحات پیشرفته، فناوری‌های دومنظوره، اقلام تحریمی و درآمدهای غیرقانونی مورد ادعای واشنگتن از مرزهای زمینی ایران و دریای خزر اقدام کند.
این تصمیم در ادامه محدودیت‌های دریایی اعمال‌شده علیه ایران اتخاذ شده است. با این حال، در بیانیه سنتکام سازوکار عملیاتی مشخصی برای کنترل محموله‌ها در خزر یا استقرار نیرو در کشورهای منطقه دیده نمی‌شود و تشکیل این کارگروه را نمی‌توان به معنای مسدود شدن مسیرهای تجاری شمال ایران دانست. اهمیت اقتصادی این تحول زمانی روشن‌تر می‌شود که جایگاه دریای خزر را در اتصال ایران به روسیه، آسیای مرکزی و شبکه‌های حمل‌ونقل اوراسیا بررسی کنیم؛ مسیری که نه فقط برای تجارت ایران حیاتی است، بلکه بخشی از منافع ترانزیتی همسایگان شمالی نیز به آن گره خورده است. خزر؛ مسیر مکمل تجارت ایران با روسیه و آسیای مرکزی
دریای خزر یکی از حلقه‌های اصلی کریدور بین‌المللی شمال–جنوب است؛ شبکه‌ای از مسیرهای ریلی، جاده‌ای و دریایی که بازارهای روسیه و شمال اروپا را از طریق ایران به خلیج فارس، دریای عمان و اقیانوس هند متصل می‌کند. این کریدور از سه شاخه اصلی تشکیل شده؛ شاخه غربی از روسیه و جمهوری آذربایجان به ایران می‌رسد، شاخه شرقی از قزاقستان و ترکمنستان عبور می‌کند و مسیر دریایی نیز بنادر روسیه در شمال خزر را به بنادر ایرانی پیوند می‌دهد.
بنادر امیرآباد، انزلی، کاسپین و نوشهر در این شبکه، افزون بر ترانزیت کالا، بستر واردات غلات، نهاده‌های دامی، مواد اولیه و سایر اقلام اساسی کشور را فراهم می‌کنند. اهمیت این ظرفیت در شرایط محدودیت مسیرهای جنوبی دوچندان شده است. …
