با ورود به کارگاه، نخستین چیزی که توجهم را جلب می‌کند، جنب‌وجوش زنان و دخترانی است که هرکدام مشغول کاری هستند؛ چند نفر پشت چرخ‌های خیاطی، گروهی در کنار پارچه‌های رنگارنگ و عده‌ای دیگر در حال یادگیری جواهردوزی و قیطان‌دوزی هستند.
هرکس گوشه‌ای از کار را به دست گرفته است؛ یکی می‌دوزد، دیگری می‌آموزد و آن یکی، حاصل تجربه و تمرین خود را به هنرجویی تازه‌کار منتقل می‌کند. در نگاه نخست، اینجا یک کارگاه تولیدی خیاطی است، اما با کمی مکث و هم‌صحبتی با زنان حاضر در آن، درمی‌یابم که ماجرا فراتر از تولید لباس و سفارش‌های دوخت است؛ این کارگاه برای برخی از زنان، فرصتی برای آموختن نخستین مهارت حرفه‌ای، برای برخی دیگر راهی برای تأمین هزینه‌های زندگی و برای عده‌ای نیز نقطه آغاز رؤیایی بزرگ‌تر است.
در همین میان، بانویی با چهره‌ای گشاده به استقبالم می‌آید و سر صحبت را باز می‌کند. او رقیه صالح‌عمل است؛ رئیس اتحادیه خیاطان، عضو انجمن بانوان راهبردی مشاغل خانگی، مدیر و مؤسس آموزشگاه و سرپرست گروه ان‌جی زنان بی‌سرپرست.
«نمی‌گذارم امید این زنان خاموش شود»؛ اولویتم این است که زنان با تکیه بر مهارت خود درآمد داشته باشند
صالح‌عمل متولد سال ۱۳۶۲ است و حدود ۲۰ سال از عمر خود را در این حرفه سپری کرده است؛ مسیری که به گفته خودش، ۱۲ سال آن با حضور در بازار و شناخت چم‌وخم این حرفه گذشته است. حالا او تلاش می‌کند بخشی از این تجربه را در اختیار زنانی قرار دهد که برای ساختن آینده‌ای مستقل‌تر، به این کارگاه آمده‌اند.
او می‌گوید: «همه این بچه‌ها با یک امید اینجا هستند و من هیچ‌وقت امیدشان را قطع نکرده‌ام و نخواهم کرد. تمام سعی‌ام را می‌کنم تا به هدف‌ها و آرزوهایشان برسند. هدفم این است که در آینده این کارگاه بزرگ‌تر شود تا بتوانم به دختران و زنان بیشتری کمک کنم.» …
دانلود از کافه بازار
