بازار
از این فاصله، با پرسشی روبه‌رو می‌شویم. اگر هوش مصنوعی به کارکنان کمک می‌کند کارهایشان را بهتر یا سریع‌تر انجام دهند، چرا این دستاورد هنوز به‌طور گسترده در سود عملیاتی شرکت‌ها منعکس نشده است؟
پاسخ را نمی‌توان فقط در کیفیت ابزارها یا میزان دسترسی به آنها جست‌وجو کرد. افزایش بهره‌وری یک کارمند، به‌خودی‌خود به معنای کاهش متناسب هزینه‌های کل شرکت یا افزایش درآمد آن نیست. ارزش اقتصادی زمانی شکل می‌گیرد که دستاورد فردی بتواند در مقیاس سازمان به تغییر قابل اندازه‌گیری در هزینه، درآمد یا نحوه تخصیص منابع منجر شود.
یافته‌های مک‌کنزی نشان می‌دهد که گسترش استفاده از هوش مصنوعی و دستیابی به اثر مالی دو روند یکسان نیستند. سهم پاسخ‌دهندگانی که از استفاده منظم این فناوری در دست‌کم یک کارکرد کسب‌وکار سازمانشان خبر داده‌اند، در سال ۲۰۲۶ به ۸۹درصد رسیده است؛ اما سهم کسانی که از اثر مثبت بر سود عملیاتی سخن گفته‌اند، نسبت به سال قبل تغییر معناداری نداشته است.
این تفاوت به معنای بی‌اثر بودن هوش مصنوعی نیست. داده‌ها از شکافی میان تجربه کارکنان و نتیجه‌ای که در سطح بنگاه گزارش می‌شود، حکایت دارند. برای فهم این شکاف باید فراتر از شمار ابزارهای به‌کارگرفته‌شده رفت و دید سازمان‌ها چگونه فرایندهای کاری خود را تغییر می‌دهند، هزینه استفاده از این فناوری را مدیریت می‌کنند و دستاوردهای آن را به نتیجه‌ای مالی پیوند می‌زنند.
چرا بهره‌وری به سود تبدیل نمی‌شود؟ …
