بازار
در چنین شرایطی، بیش از هر زمان دیگری به یک سرمایه مهم نیاز داریم، انسجام ملی و وفاق. البته که وفاق البته به معنای یکسان شدن همه صداها و کنار گذاشتن اختلاف‌نظرهای سیاسی نیست، اما این اختلاف‌ها نباید به شکاف‌هایی تبدیل شوند که توان کشور برای عبور از بحران را فرسوده کنند. اما درست در چنین روزهایی جریان‌های افراطی همچنان مشغول بازتولید دوقطبی، متهم کردن مسئولان و حتی تخریب نهادهایی هستند که حفظ اقتدار و امنیت کشور به آنها وابسته است.
عبور اختلاف سیاسی از مرزهای رقابت
اختلاف بر سر سیاست خارجی، مذاکره یا حتی عملکرد دولت، امری طبیعی است. هیچ نظام سیاسی زنده‌ای بدون اختلاف نظر نیست. مسئله از جایی آغاز می‌شود که اختلاف سیاسی از نقد تصمیم‌ها عبور کند و به بی‌اعتبار کردن تصمیمات جریان رقیب برسد.
نمونه تازه آن را می‌توان در اظهارات سعید جلیلی درباره «تفاهم اسلام‌آباد» دید. او در سخنان اخیر خود این تفاهم را «سوءتفاهم» خواند و با اشاره به اظهارات طرف آمریکایی درباره بی‌اعتباری آن، استدلال کرد توافقی که طرف مقابل آن را به اندازه یک تکه کاغذ هم معتبر نمی‌داند، اساساً تفاهم نیست.
ممکن است انتقاد از یک توافق کاملاً موجه باشد. حتی می‌توان درباره میزان امتیازهای داده‌شده، ضمانت‌های اجرایی یا رفتار آمریکا بحث جدی کرد. اما سؤال اینجاست، در شرایطی که کشور زیر فشار اقتصادی و امنیتی قرار دارد، آیا هر اختلافی درباره یک توافق باید به میدان تازه‌ای برای جنگ سیاسی داخلی تبدیل شود؟ …
