از شیراز تا جهان؛ حافظ، صدای ماندگار فرهنگ ایرانی

به گزارش خبرگزاری ایمنا از فارس، کافی است بیستم مهر، خود را به شیراز برسانید؛ شهری که در آن، شعر تنها واژه‌هایی بر کاغذ نیست، بلکه در کوچه‌پس‌کوچه‌های تاریخ، پائیز هزار رنگ و در نوای موسیقی، جان می‌گیرد. اینجا در جوار آرامگاه حافظ، غزل با موسیقی درهم می‌آمیزد، دل از هیاهوی روزمرگی فاصله می‌گیرد و واژه‌ها چنان بر جان می‌نشینند که گویا شاعر بزرگ قرن هشتم، هنوز در میان مردمان این شهر نفس می‌کشد.

۲۰ مهر، روز بزرگداشت حافظ شیرازی، فرصتی برای تجدید دیدار با شاعری است که گذر قرن‌ها نه‌تنها از طراوت کلامش نکاسته، بلکه او را به بخشی جدایی‌ناپذیر از هویت فرهنگی و عاطفی ایرانیان تبدیل کرده است.

خواجه شمس‌الدین محمد حافظ شیرازی، شاعر نام‌آشنای ایران و سراینده غزل‌هایی که مرزهای زمان و جغرافیا را پشت سر گذاشته‌اند، همچنان هم‌صحبت لحظه‌های عاشقانه، مونس خلوت‌های عارفانه و الهام‌بخش جست‌وجوگران حقیقت است.

راز ماندگاری حافظ را شاید باید در همین توانایی شگفت‌انگیز جست‌وجو کرد؛ در کلامی که هم‌زمان از عشق و اندیشه، رندی و معرفت، اندوه و امید سخن می‌گوید و هر بار، متناسب با حال و هوای مخاطب، معنایی تازه می‌آفریند. دیوان او برای ایرانیان تنها مجموعه‌ای از غزل‌های دلنشین نیست؛ آینه‌ای است که قرن‌هاست احساسات، باورها، آرزوها و پرسش‌های انسانی در آن بازتاب می‌یابد.

در شیراز، اما حافظ معنایی فراتر از یک نام در تاریخ ادبیات دارد و حضور در آرامگاه او، شنیدن موسیقی در فضای آمیخته با عطر شعر و تماشای مردمانی که با اشتیاق در کنار مزارش می‌ایستند، تجربه‌ای است که ادبیات را از صفحات کتاب بیرون می‌آورد و به لحظه‌ای زنده و ملموس تبدیل می‌کند. گویا در این گوشه از شهر، شعر هنوز زبان مشترک دل‌هاست؛ زبانی که بی‌نیاز از ترجمه، از عشق، رهایی، امید و رازهای زندگی می‌گوید.

حافظ، که به دلیل دانش قرآنی و پیوند عمیق شعرش با مفاهیم عرفانی و معنوی، به «لسان‌الغیب» شهرت پیدا کرده، از برجسته‌ترین غزل‌سرایان زبان فارسی است. جایگاه او در فرهنگ ایرانی چنان ریشه‌دار است که دیوانش در خانه‌ها حضور دارد، فال او بخشی از آیین‌های جمعی ایرانیان شده و ابیاتش در موسیقی، هنر و گفت‌وگوی روزمره مردم جریان پیدا کرده است. …