وی افزود: با گذشت زمان، مردم دریافتند که تفاوت فصلها نه امری تصادفی، بلکه با موقعیت خورشید در آسمان ارتباط دارد؛ بهگونهای که با بالا رفتن خورشید، هوا گرمتر و روزها بلندتر و با پایین آمدن آن، سرما و شبهای طولانی از راه میرسند.
این پژوهشگر حوزه نجوم با اشاره به کارکرد ستارهها در زمانسنجی، بیان کرد: در شبهای صاف، انسان با مشاهده آسمان دریافت که وضعیت ستارهها در فصل زمستان با تابستان متفاوت است؛ بهطوری که ستارههای موجود در یک فصل، در فصلی دیگر جای خود را به ستارههای دیگری میدهند. از این رو، نظم و تکرار سالانه این تغییرات، ستارهها را به تقویمی طبیعی در آسمان تبدیل کرد که انسان میتوانست بر اساس آن، گذر سال را دنبال کند.
آرین تصریح کرد: خورشید در طول سال در برابر زمینه ستارهها جابهجا میشود. منجمان باستان برای سنجش این جابهجایی، آسمان را به دوازده بخش ۳۰درجهای تقسیم کردند و بدین ترتیب مفهوم «دایرةالبروج» یا «منطقةالبروج» پدید آمد؛ مفهومی که امروزه نیز در نجوم و تقویمهای نجومی کاربرد دارد. همچنین در دو زمان خاص از سال، یعنی آغاز … …
