در میان همه خسارتهای واردشده، نام سالن ۱۲ هزار نفری آزادی بیش از هر مکان دیگری بر سر زبانها افتاد؛ سالنی که نهتنها یکی از مهمترین زیرساختهای ورزشی کشور، بلکه بخشی از حافظه تاریخی ورزش ایران محسوب میشد. ولی آنچه امروز بیش از ویرانی این سالن اهمیت دارد، ارادهای است که برای ساختن دوباره آن شکل گرفته؛ ارادهای که میخواهد از دل ویرانی، فصلی تازه برای ورزش ایران رقم بزند.
سالن ۱۲ هزار نفری آزادی که از نگاه مجله سان انگلیس «دژ تسخیرناپذیر» تیم ملی والیبال ایران به شمار میرفت و از نگاه بسیاری از مردم، نماد خاطرات شیرین ورزشی بود، در یک چشم بر هم زدن و بر اثر اصابت پنج موشک به تلی از خاک تبدیل شد؛ بهطوری که از این مجموعه تنها راهپله ورودی و سردر سالن باقی ماند.
اتفاقی که نهتنها ایرانیها، بلکه بسیاری از مردم جهان را نیز در بهت و ناباوری فرو برد.
بازسازی در انتظار مجوزهای قانونی
محمدعلی ثابتقدم، رئیس شرکت توسعه و نگهداری اماکن ورزشی، چند روز پس از حمله موشکی به سالن ۱۲ هزار نفری آزادی، وعده آغاز عملیات بازسازی این مجموعه را داد، اما بازسازی یکی از مهمترین نمادهای ورزش ایران بدون چالش نبوده است. …
