حافظ؛ همسفر روزهای خوب و لحظه‌های دلتنگی

گروه ایرنا زندگی- حافظ فقط یک شاعر نیست؛ حافظ یک دوست قدیمی است. گاهی در سکوت اتاق مطالعه و میان کتاب‌های قدیمی خانه سراغش را می‌گیریم و گاهی در هیاهوی شلوغ حافظیه، بین آن‌همه جمعیت، دنبال آرامش در کلامش می‌گردیم. او هم در خلوت دلتنگی‌هایمان با ما حرف می‌زند و هم وقتی در جمع هستیم، حرف دل همه ما را می‌زند. حافظ فراتر از کاغذ و چاپ، بخشی از زندگی و هویت ماست؛ کسی که با هر نسل، به زبان همان‌ها در می‌آید و کهنه نمی‌شود.

وقتی جمعیت در حافظیه گرد هم می‌آیند، انگار همه برای شنیدن یک صدای آشنا آمده‌اند. اینجا فقط یک بنای سنگی و قدیمی نیست؛ اینجا جایی است که دل‌ها به هم می‌رسند. این شلوغی، با آن شلوغی‌های پر از استرس شهر فرق دارد؛ اینجا مردم با آرامش ایستاده‌اند و می‌خواهند دوباره با حافظ دیدار کنند. کسی که قرن‌هاست با ما هم‌کلام است و هنوز هم حرف تازه برای گفتن دارد.

در خانه‌های ما ایرانی‌ها، حضور حافظ از قفسه کتاب فراتر رفته است. او در خاطره‌ها زندگی می‌کند؛ گاهی به عنوان یادگاری از مادربزرگ در گوشه‌ای از خانه، و گاهی در شب‌های یلدا که همه دور هم جمع می‌شوند. شکل حضورش عوض شده، اما جایگاهش در زندگی خصوصی و لحظه‌هایی که می‌خواهیم تنها باشیم، همان‌طور باقی مانده است. حافظ برای خیلی از ما، در روزهای سخت، اولین پناهگاه است.

دیوان حافظ در خیلی از خانه‌ها، دیگر فقط یک کتاب شعر نیست؛ بخشی از تاریخ شخصی آن خانواده است. بعضی از این کتاب‌ها خیلی نفیس و گران‌قیمت هستند، اما آن نسخه‌های قدیمی و رنگ‌باخته که لبه‌های ورق‌هایشان نرم شده، چیز دیگری هستند. شاید میان غزل‌ها، یادداشتی کوچک یا گوشه‌ای تاخورده باشد که نشان می‌دهد سال‌ها پیش، کسی با عشق این صفحات را خوانده است.

دیوان حافظ؛ مهمان آشنای سفره‌های ایرانی

در مناسبت‌هایی مثل نوروز و شب یلدا، دیوان حافظ بهترین مهمان دورهمی‌های خانوادگی است. کنار چای و شیرینی، کتاب را باز می‌کنیم؛ یکی نیت می‌کند و غزل را با صدای بلند می‌خواند. بقیه گوش می‌دهند و هرکس برداشتی از شعر دارد. همین خواندن شعر، شروعی برای یک گفت‌وگوی طولانی و دلچسب می‌شود که تا ساعت‌ها ادامه پیدا می‌کند. …