البوسعیدی در این یادداشت که در روزنامه فایننشالتایمز منتشر شده، این وضعیت را ناشی از کمبود فعالیتهای دیپلماتیک نمیداند و مینویسد: «در سالهای اخیر ابتکارهای متعدد، میانجیگریها، مذاکرات، نشستهای سران و تفاهمنامههای فراوانی انجام شده و دیپلماتهای باتجربه بسیاری زمان و توان فکری خود را صرف این مسائل کردهاند. مشکل، پیامد ظهور دو بُعد نگرانکننده جدید در سیاست جهانی است؛ مسائلی که جامعه بینالمللی باید هرچه سریعتر بهصورت جمعی به آنها واکنش نشان دهد.»
او در این خصوص، با کنایه تلویحی به اقدامات آمریکا و اسرائیل، اینگونه توضیح میدهد: «نخستین مسئله، کاهش پایبندی به حقوق بینالملل است. سالهای اخیر شاهد تثبیت اشغالگریها، افزایش استفاده از ترور و ربایش بهعنوان ابزارهای سیاستگذاری و حملات بیپروا علیه غیرنظامیان بودهایم. همزمان بیاعتنایی آشکاری نسبت به نهادهایی مانند سازمان ملل متحد، دیوان بینالمللی دادگستری و دیوان کیفری بینالمللی شکل گرفته است. این وضعیت خطر بازگشت به دورهای قدیمی را افزایش میدهد که قدرتهای بزرگ میتوانستند بدون کیفرمانی دست به هر اقدامی بزنند، با این تفاوت که این بار سلاحهای کشتار جمعی نیز در اختیار آنها قرار دارد.» …
