مَکُران در حاشیه تجارت

مرضیه احقاقی:  محدودیت‌های جنگی، تحریمی، اعمال محاصره دریایی و اختلال در فعالیت برخی بنادر جنوبی کشور، بار دیگر نگاه‌ها را به ظرفیت‌های بندر چابهار و سواحل مکران معطوف کرده است. این بندر در شرایط اضطراری توانسته بخشی از نیازهای وارداتی کشور، به‌ویژه کالاهای اساسی را پوشش دهد؛ با وجود این، فاصله معناداری میان ظرفیت‌های آن و میزان بهره‌برداری واقعی وجود دارد. فعالان اقتصادی معتقدند نبود زیرساخت‌های کامل ریلی و جاده‌ای، کمبود تجهیزات لجستیک و مشارکت محدود بخش خصوصی، همچنان مانع تبدیل چابهار به یکی از کانون‌های اصلی تجارت و ترانزیت منطقه‌ای است. هرچند تحقق توسعه این منطقه در موقعیت کنونی نیز در درجه نخست نیازمند بازگشت آرامش به فضای سیاسی و اقتصادی کشور است.

علی عبدالعلی‌زاده، نماینده رئیس‌جمهور در ستاد توسعه دریامحور، معتقد است موقعیت ژئوپلیتیک چابهار و سواحل مکران، به‌واسطه دسترسی به اقیانوس هند، ظرفیت اتصال ایران به ۱۶۵کشور جهان از طریق ۱۵همسایه دریایی را فراهم می‌کند. این موقعیت می‌تواند چابهار را به مسیر تجاری مهمی برای کشورهای آسیای میانه و روسیه در مبادلات با شرق آسیا و آفریقا تبدیل کند. با این حال، از ظرفیت ۵۰‌میلیون تنی فاز نخست بندر، کمتر از ۱۰‌میلیون تن استفاده می‌شود. به گفته عبدالعلی‌زاده، تبدیل چابهار به قطب بین‌المللی تجارت و ترانزیت، مستلزم افزایش ظرفیت بندر به یک‌میلیارد تن و ارتقای فناوری آن به نسل پنجم بنادر است. او همچنین بر توسعه تدریجی مکران، با رعایت ملاحظات زیست‌محیطی و مشارکت جوامع محلی تاکید کرده است. اهمیت افزایش مشارکت بخش خصوصی

محمدعلی نشاطی، عضو اتاق بازرگانی زاهدان، در گفت‌وگو با «دنیای‌اقتصاد» با اشاره به ظرفیت‌های بندری و تجاری چابهار اظهار کرد: بندر چابهار از ظرفیت‌های بسیار خوبی برخوردار است و در حال حاضر نیز پس از جنگ و اعمال محدودیت در بنادر جنوبی کشور، بخشی از کالاهای اساسی مورد نیاز کشور، از جمله گندم و ذرت، از طریق این بندر وارد می‌شود. این کالاها با سرعت مناسبی در چابهار تخلیه و ترخیص می‌شوند و این بندر توانسته در شرایط فعلی بخشی از نیازهای کشور را پوشش دهد. …