بازار
در قلب این طوفان عظیم، دو مرد ایستاده بودند که دو جریان درون انقلاب را تجسم می‌بخشیدند: ابوالحسن بنی‌صدر، رئیس‌جمهور وقت، اقتصاددانی تحصیل‌کرده در سوربن با گرایش‌های لیبرال-ناسیونالیست، و شهید محمدعلی رجایی، معلم مکتبی، سرسخت و شاگرد برجسته روحانیت و پیرو خط امام خمینی (ره). در قلب این طوفان عظیم، دو مرد ایستاده بودند که دو جریان درون انقلاب را تجسم می‌بخشیدند: ابوالحسن بنی‌صدر، رئیس‌جمهور وقت، اقتصاددانی تحصیل‌کرده در سوربن با گرایش‌های لیبرال-ناسیونالیست، و شهید محمدعلی رجایی، معلم مکتبی، سرسخت و شاگرد برجسته روحانیت و پیرو خط امام خمینی (ره).
رقابت آنها، که از اختلافات سیاستی به مبارزه‌های آشکار قدرت تبدیل شد، شکاف ایدئولوژیک عمیق بین جناح‌های لیبرال و اسلام‌گرای انقلاب را آشکار کرد.
انقلاب اسلامی ۱۳۵۷ یکپارچه و متحد تحت رهبری امام خمینی (ره) بود، اما چادری وسیع از مخالفان رژیم پهلوی را با هم متحد کرد: چپ‌های سکولار، ناسیونالیست‌های الهام‌گرفته از انقلاب مشروطه ۱۲۸۵، فمینیست‌هایی که در روز جهانی زن (۸ مارس ۱۹۷۹) علیه حجاب تظاهرات می‌کردند، و اسلام‌گرایانی مکتبی و پیرو ولایت فقیه که پشت سر امام خمینی (ره) جمع شده بودند.
بنی‌صدر، که از همراهان امام خمینی در نوفل لوشاتو بود، نماینده جریان اسلام‌گرای مدرنیست بود—ترکیبی از آرمان‌های اسلامی با آرزو‌های دموکراتیک و عمل‌گرایی اقتصادی. ، او در دی‌ماه ۱۳۵۸ با ۷۸.۹ درصد آرا انتخاب شد.
شهید محمدعلی رجایی، متولد ۱۳۱۲ در خانواده‌ای فروتن و فقیر قزوینی، تجسم هسته مردمی و انقلابی انقلاب بود. او که پیش‌تر دست‌فروش خیابانی و معلمی بود که چندین بار در دوران رژیم طاغوت دستگیر شده، ابتدا به جنبش آزادی ایران پیوست و سپس با حزب جمهوری اسلامی که توسط روحانیونی مانند شهید دکتر محمد بهشتی تأسیس شده بود، پیوست. …
