سوگ یکی از بنیادی ترین تجربه های هیجانی انسان است که در پی از دست دادن یک فرد، رابطه، نقش ...

ما چیزی را بردیم که با هیچ هجومی فرو نمی‌ریزد: تصویر مردمی که در اوجِ سوگ، تجزیه نشدند و در عمق اضطراب، یکدیگر را رها نکردند. این تصویر، بنیادی‌ترین پشتوانه اقتدار ملی ماست. این تصویر را هیچ قدرتی نمی‌تواند نادیده بگیرد؛ و آینده را بر شانه همین تاب‌آوری و اقتدار است که می‌سازیم.

اقتصادنیوز:نوروز تنها یک شروع تقویمی نیست؛ لحظه‌ای است برای ایستادن، اندیشیدن و انتخاب کردن/ در دل سختی زندگی باید ادامه یابد و آغازی برای خلق وضعیتی دیگر شود

مروری کوتاه بر خبر نحوه مواجهه با این شرایط میتواند رمضان را به نقطهای برای بازسازی سرمایه روانی و اجتماعی تبدیل کند. رمضان ۱۴۰۴ خورشیدی (۲۰۲۶ میلادی) از ۳۰ بهمن آغاز شد. این ماه در میانه بحران‌های چندلایه‌ای مانند تورم بالا، کاهش ارزش ریال، نوسانات اقتصادی، چرخه سوگ‌های انباشته و نااطمینانی دیپلماتیک …

ایرنا/ اصفهان-ایرنا- جامعه شناسان بر این باورند رخدادهای شتابان و ناباورانه‌ای که در خلال حوادث تلخ دی ۱۴۰۴ به وقوع پیوست؛ چاله‌های روانی عمیق در ذهن اقشار جامعه ایجاد کرده که چاره‌یابی، ترمیم و درمانگری آن‌ها نباید به فراموشی سپرده شود. آنچه در روزهای ابتدایی دی اتفاق افتاد صدای رسا و شفاف گروه های

به بیان دکتر محمدرضا مقدسی مدیر و موسس خانه تاب‌آوری سوگ، تجربهٔ مواجهه با فقدان است؛ فقدان انسان، رابطه، سلامت، امنیت، هویت یا آینده‌ای که قرار بود باشد. شوک، یک واکنش صرفاً عصبی یا روان‌شناختی نیست.

شوک لحظه‌ای است که معنا فرو می‌ریزد، اما پایان انسان نیست؛ تاب‌آوری یعنی توان بازسازی همین معنا، حتی در دل سوگ و ویرانی.

ایرنا/ تهران - ایرنا - رمضان در فرهنگ ایرانی-اسلامی فراتر از مناسک فردی است؛ آیینه‌ای شفاف از وضعیت واقعی جامعه. گستردگی و کیفیت سفره‌های افطار، حضور در هیات‌ها و مجالس دعا و حس همبستگی یا انزوای پنهان میان مردم، تاب‌آوری و سلامت روان جمعی را آشکار می‌کند. معنویت، همدلی و حضور ذهنی در این ماه، به اف

مشاور رییس و راهبر روابط عمومی و امور بین‌الملل سازمان بهزیستی کشور نوشت: سوگ و خشم جمعی فرصتی است برای همدلی، تاب‌آوری و تقویت جامعه، نه ابزاری برای مهار یا جهت‌دهی مردم. نادیده گرفتن سوگ واقعی، خود می‌تواند به خشم انباشته و تنش اجتماعی منجر شود.

سوگ پیچیده نوعی واکنش طولانی‌مدت و شدید به فقدان است که در آن فرد پس از گذشت زمان معمول، همچنان درگیر اندوه عمیق، دلتنگی شدید، انکار یا ناتوانی در پذیرش فقدان می‌ماند و این وضعیت عملکرد عاطفی، اجتماعی و شغلی او را مختل می‌کند.

آن‌جا که فاجعه، خشونت یا مرگ‌های دسته‌جمعی رخ می‌دهد، سوگ از حالت شخصی خارج شده و به سوگ جمعی تبدیل می‌شود.سوگ جمعی، زبان بی‌کلام هم‌دردی است؛ روایتی از تاب‌آوری، شفقت و بازسازی اجتماعی که پس از هر بحران، ما را دوباره به هم پیوند می‌دهد.