این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
اقتصادی که با محدودیت سرمایه، نااطمینانی و دشواری دسترسی به فناوری مواجه است، نمیتواند از این پرسش چشم بپوشد. مساله فقط آنچه نداریم نیست. بخشی از مساله، ظرفیتی است که داریم اما نتوانستهایم آن را به تولید، درآمد و رفاه بیشتر تبدیل کنیم. مالکیت دارایی با بهرهوری برابر نیست و کارخانهای که با نصف ظرفیت کار میکند، الزاما به ماشینآلات بیشتری نیاز ندارد، ممکن است محدودیت انرژی، کمبود سرمایه در گردش، فناوری فرسوده، ضعف مدیریت یا دسترسی محدود به بازار مانع تولید بیشتر شده باشد. در چنین شرایطی، رفع یک گلوگاه میتواند از خرید تجهیزات جدید موثرتر باشد.همین منطق درباره سرمایه انسانی و فناوری نیز صادق است. داشتن نیروی متخصص به معنای استفاده موثر از دانش او نیست و خرید سامانه دیجیتال نیز بهخودیخود بهرهوری ایجاد نمیکند. یک دارایی زمانی به ثروت پایدار کمک میکند که محصول یا خدمت مورد نیاز تولید کند، هزینهای را کاهش دهد، مسالهای را حل کند یا توان رقابت را افزایش دهد. این نگاه به معنای بیاهمیت بودن سرمایهگذاری جدید نیست. اقتصاد ایران به نوسازی سرمایه و توسعه زیرساخت نیاز دارد؛ اما اگر کیفیت استفاده از سرمایه بهبود نیابد، سرمایهگذاری بیشتر ممکن است فقط به انباشت داراییهایی با هزینه نگهداری بالا و بازده پایین منجر شود. رشد اقتصادی تنها از افزایش نیروی کار و انباشت سرمایه حاصل نمیشود و کیفیت ترکیب این عوامل و نحوه استفاده از آنها نیز اهمیت دارد. …

بازار

































































































































































