برای نمونه، دانشگاه ناتینگهام به دانشجویان خارجی دورههای کارشناسی ارشد آموزشی که در سال ۲۰۲۶ وارد دانشگاه میشوند، ۳ هزار پوند تخفیف خودکار میدهد. دانشگاه آبردین حتی پا را فراتر گذاشته و برای دانشجویان بینالمللی تحصیلات تکمیلی، تخفیف ۸ هزار پوندی ارائه میکند. دانشگاه کنت نیز برای دانشجویان واجد شرایط از ۱۴ کشور، تخفیف خودکار ۵ هزار پوندی در نظر گرفته است.
اما پشت این پیشنهادهای جذاب، یک واقعیت نهچندان خوشایند برای دانشگاهها وجود دارد: دانشجوی خارجی کمتر شده است.
تعداد دانشجویان بینالمللی دورههای تحصیلات تکمیلی آموزشی در دو سال گذشته ۱۷ درصد کاهش یافته و درآمد حاصل از شهریه این گروه در انگلستان نیز از حدود ۵.۵ میلیارد پوند در سال تحصیلی ۲۰۲۳-۲۴ به حدود ۵ میلیارد پوند در ۲۰۲۴-۲۵ رسیده است. بخشی از این افت به قوانین سختگیرانهتر مهاجرتی، از جمله محدودیت همراهی اعضای خانواده دانشجویان دورههای تحصیلات تکمیلی، نسبت داده میشود.
فشار مالی حالا آنقدر جدی شده که برخی دانشگاهها سراغ کاهش نیرو، حذف دورهها و برنامههای صرفهجویی رفتهاند. حتی نهاد ناظر آموزش عالی انگلستان درباره پیشبینیهای خوشبینانه برخی دانشگاهها از رشد دوباره تعداد دانشجویان بینالمللی هشدار داده است.
در چنین شرایطی، دانشگاهها با یک دوراهی دشوار روبهرو هستند. از یک طرف، برای حفظ درآمد به دانشجویان خارجی نیاز دارند و از طرف دیگر، اگر برای جذب آنها تخفیفهای بزرگتری ارائه کنند، درآمد هر دانشجو نیز کاهش پیدا میکند. به همین دلیل برخی کارشناسان هشدار دادهاند که رقابت ممکن است از کیفیت آموزشی و اعتبار دانشگاهها به سمت «چه کسی ارزانتر است؟» تغییر کند.
در واقع، بازار تحصیل در انگلیس وارد مرحلهای تازه شده است: دانشگاهها بیشتر از همیشه به دانشجویان خارجی نیاز دارند و دانشجویان، بیش از همیشه قدرت انتخاب و چانهزنی دارند. اما اینکه این رقابت در نهایت به نفع دانشجویان تمام شود یا به یک جنگ قیمتی فرسایشی برای دانشگاهها تبدیل شود، هنوز سوال بزرگی است.
انتهای پیام
