«انّا لِلّهِ وَ إِنّا إِلَیْهِ راجِعُونَ مَوتُ العالِمِ مُصیبَةٌ لا تُجبَرُ و ثُلمَةٌ لا تُسَدُّ، و هُوَ نَجمٌ طـمِسَ، و مَوتُ قَبیلَةٍ أیسَرُ مِن مَوتِ عالِمٍ رسول گرامی اسلام صلیاللهعلیهوآلهوسلم رحلت عالم ربانی، فقیه ژرفاندیش و مرجع عالیقدر جهان تشیع، حضرت آیتالله العظمی حاج سیدموسی شبیری زنجانی، ضایعهای سنگین و جبرانناپذیر برای حوزههای علمیه، جامعه روحانیت و عموم ارادتمندان مکتب اهلبیت عصمت و طهارت(علیهمالسلام) است. آن عالم وارسته، از برجستهترین چهرههای علمی و معنوی حوزههای علمیه در روزگار ما بود که عمر پربرکت خویش را در راه تفقه و ترویج دین، تحقیق و تدریس، تربیت شاگردان و پاسداری از معارف نورانی اهلبیت(ع) سپری کردند.
دقت کمنظیر علمی، ژرفای فقاهت، حافظه و احاطه گسترده بر میراث علمی شیعه، همراه با تواضع، سادهزیستی، صفای باطن، تقوا، اخلاق کریمانه و ولایتمداری، از ایشان شخصیتی کمنظیر و مورد اعتماد و احترام عالمان و مؤمنان ساخته بود. جایگاه علمی ایشان نیز پس از سالها فقاهت و معنویت و جایگاه ممتاز ایشان در حوزه بر کسی پوشیده نیست. حضرت آیتالله شبیری زنجانی تنها یک مرجع تقلید و استاد برجسته در حوزههای علمیه نبودند، بلکه از آن عالمانی محسوب میشدند که حضورشان به جامعه دینی آرامش، اتکاء … …
