امیرحسین اللهیاری، عضو هیئت داوران بخش فیلمنامه نوزدهمین جشنواره بینالمللی فیلم مقاومت، درباره الزامات قصهپردازی در آثار تاریخی، جنگی، امنیتی و راهبردی به «جوان» میگوید: نخستین مسئلهای که در این حوزه با آن مواجه هستیم، بحران متن است، چراکه هم از نظر کمی و هم از نظر کیفی با کمبود فیلمنامه روبهرو هستیم. گاهی آثاری با پشتوانه پژوهشی و تحقیقات تخصصی تولید میشوند و از نظر محتوایی و معنایی نیز قابل قبول هستند، اما از منظر هنری ضعف دارند. همین مسئله باعث میشود ارتباطی که باید میان اثر و مخاطب برقرار شود، بهدرستی شکل نگیرد. این موضوع در سینمای ما جای کار دارد و باید برای تقویت وجه هنری آثار تلاش کرد.
اللهیاری با اشاره به ضرورت عبور سینمای مقاومت از کلیشههای رایج بیان میکند: به نظرم یکی از بزرگترین بحرانهای سینمای مقاومت، ماندن در چارچوب کلیشههاست. در جریان داوری جشنواره نیز برای من جالب بود که نگاه اعضای هیئت داوران به سمت آثاری متمایل شد که تازهتر و خلاقانهتر و توانسته بودند از محدوده کلیشهها عبور کنند.
این داور بخش فیلمنامه میافزاید: حرکت از تیپسازی به سمت شخصیتپردازی، هم برای تولیدکننده و هم برای مخاطب جذابیت بیشتری دارد. سینمای مقاومت برای آنکه بتواند با مخاطبان ارتباط مؤثرتری برقرار کند، باید به سراغ روایتهای خلاقانه و شخصیتهایی برود که از قالبهای تکراری فاصله گرفتهاند.
ضرورت نگاه نقادانه به شخصیتهای واقعی …

بازار



















































































































































