بازار
دیپلماسی ایرانی: جنگ، همواره شکست سیاست و پرهزینه‌ترین تهدید علیه موجودیت تاریخی ایران بوده است. رخدادی که نباید آن را تقدیری ماورایی یا تصادفی پنداشت و بیش از هر چیز، محصول فروپاشی عقلانیت مهار در برابر توهم استیلا دانسته می‌شود؛ مرحله‌ای که محاسبات قدرت از دایره خِرد خارج و به ورطه آزمون و خطا در میدان نبرد فرو می‌لغزد.
در سپهر پسا هفتم اکتبر، تنش دیرینه میان ایران و ائتلاف واشنگتن – تل‌آویو، به‌تدریج از حالت منعطف و کنترل‌پذیر همیشگی خارج و به رویارویی عریان کشیده شد. شواهد نشان می‌دهد که ایالات متحده پس از سال‌ها پیروی از راهبرد موازنه از راه دور، اینک مهار توان منطقه‌ای ایران را به مدار تصادم نزدیک‌تر کرده است.
این منازعه اگرچه لایه‌های هویتی و گفتمانی متعددی دارد، اما در بن‌مایه ساختاری خود شفاف است. در برداشت تهران، هدف نهایی فشارهای پیوسته، تحدید ظرفیت‌های قدرت جمهوری اسلامی است؛ برخی نیز این رویکرد را تلاشی برای «سوریه‌سازی» ایران و سوق دادن به موقعیتی ناپایدار می‌دانند. در نقطه مقابل، اتکای ایران به عمق تاریخی، پیوستگی سرزمینی و توان بازدارندگی بومی، چنین سرنوشتی را ناممکن ساخته است. با این حال، مادامی که طرفین از پذیرش توافق پایدار یا تمایل به عقب‌نشینی فاصله بگیرند، چرخه بحران با شدتی مضاعف بازتولید خواهد شد.
حملات مشترک آمریکا و اسرائیل، تمام نشانه‌های اقدام علیه اقتدار تاریخی و ظرفیت‌های راهبردی ایران را داشت. دکترین جنگ‌افروزی این دو متحد بیش از هر چیز، معطوف به نابودی امکان توسعه و نوسازی، فرسایش زیرساختی و جلوگیری از تقویت جایگاه منطقه‌ای ایران ارزیابی می‌شود. از این منظر، هرگونه خوش‌خیالی نسبت به دگرگونی مثبت از رهگذر تهاجم خارجی یا انفعال ملی، نادیده‌انگاری عامدانه پیامدهای ویرانگر واگرایی سرزمینی است؛ تجربه‌ای که خاورمیانه هزینه‌های سنگین آن را در فرسایش دولت‌های ملی، مکرراً به تماشا نشسته است. …
