بازار
آن قانون این است که بازیکن نظامی نباید در تیم غیر نظامی بازی کند. او به همراه برادران خود منوچهر و گودرز حبیبی و همچنین حشمت مهاجرانی و محمد رنجبر در سال 1338 به تاج پیوستند و جای بزرگانی چون بیوک جدیکار، پرویز کوزه کنانی، محمود بیاتی فر و عارف قلی زاده را گرفتند که موسم خداحافظی شان بود.
ولی در سال 1342 به خاطر آن منع، او ، محمد رنجبر، حشمت مهاجرانی و اصغر شرفی ناگزیر از کوچ به باشگاه تازه تاسیس شده پاس شدند.
طرفه اینکه همه آنها غیر از حشمت مهاجرانی، برای دوره ای مربی تاج (استقلال ) نیز شدند که نشان ازریشه آنها داشت.
چرا که در ایران رسم عجیبی است که بازیکن ایرانی که سابقه پوشیدن استقلال یا پرسپولیس را نداشته باشد نتوانسته به مربی گری این تیم ها برسد.
در فوتبال روز دنیا اما کارلو آنچلوتی را هم در یونتوس دیدیم هم در میلان یا آنتونیو کونته را که تمام افتخارات دوران بازیکنی اودر یونتوس بوده غیر از یونتوس به تیم رقیب دیرینه آنها اینتر هم رفت و مثال های بسیار دیگر. اینجا اما تا بخواهید بازیکن یاغی داشته ایم وسرمربی یاغی نه!
پست اصلی حسن آقای حبیبی در زمان خودش سانترهافبک بودکه در زمان کنونی به عنوان دفاع یارکوب می شناسیم و بی شک از برترین های تاریخ ایران به شمار است که کمترین نوسان را داشت و همواره در یک سطح بازی می کرد.
در سال 1341 عضو تاج بود و در 23 سالگی برای تیم ملی ایران انتخاب شد . سالی طلایی که به المپیک توکیو در سال 1964 راه پیدا کردیم. آن زمان در المیپیک، بزرگ سالان شرکت می کردند و قانون امیدی در کار نبود و حببیی در هرسه بازی مقابل آلمان شرقی ، رومانی و مکزیک که با آن مساوی کردیم به صورت ثابت بازی کرد. …
