در این نشست محمدحسین پناهی، عضو هیأت علمی این دانشکده، به تشریح نتایج پژوهشی درباره روند مکانی و زمانی ازدواج و طلاق در ایران پرداخت.
وی با اشاره به اینکه ازدواج و طلاق از جمله مهمترین تحولات اجتماعی و جمعیتی هستند، توضیح داد که بررسی این دو پدیده صرفاً در سطح ملی نمیتواند همه تفاوتهای موجود در کشور را نشان دهد. شرایط اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و جمعیتی در استانهای مختلف متفاوت است و همین تفاوتها میتواند با الگوهای متفاوت ازدواج و طلاق همراه باشد.
هدف اصلی این پژوهش، ترسیم و تحلیل الگوی مکانی و زمانی ازدواج و طلاق در ایران در سطح استانی، شناسایی تفاوتهای فضایی و خوشههای منطقهای و فراهم کردن شواهد کاربردی برای سیاستگذاران بود تا برنامهها و مداخلات حوزه خانواده با توجه بیشتری به ویژگیهای هر منطقه طراحی شوند.
نتایج این مطالعه نشان داد که در دهه ۱۳۹۰، میزان ازدواج از ۱۳٫۷۴مورد به ۸ مورد به ازای هر هزار نفر جمعیت ۱۰ سال و بالاتر کاهش یافته است. در مقابل، میزان طلاق از ۲٫۲۴مورد به ۲٫۶۳مورد به ازای هر هزار نفر جمعیت ۱۰ سال و بالاتر افزایش پیدا کرده است.
بررسی الگوی استانی نیز نشان داد که کاهش ازدواج در برخی استانهای کلانشهری و صنعتی، از جمله تهران، البرز و اصفهان برجستهتر بوده است، در حالی که استانهایی مانند سیستان و بلوچستان میزان ازدواج نسبتاً بالاتری داشتهاند. …


دانلود از کافه بازار
































































































































































