وقتی به این مبلغ نگاه میکنید، متوجه میشوید آژانس توسعه بینالمللی ایالات متحده طی شش سال 119 میلیون دلار برای خرید کاندوم برای جلوگیری از شیوع HIV/AIDS هزینه کرده است که این ادعا را غیرقابل قبول میکند. در نهایت، مشخص شد دولت نوار غزه تحت کنترل حماس را با استان غزه موزامبیک اشتباه گرفته است (گرچه حتی در آن زمان، هیچیک از آن پول برای کاندوم خرج نشد).
لیویت هرگز اعتراف نکرد اشتباه کرده است و با وجود راستیآزماییها، ترامپ ماجرا را دو برابر کرد، با این ادعا که این رقم ۱۰۰ میلیون دلار بوده است. لیویت، جوانترین فردی است که این شغل را بر عهده گرفت و پنجمین دبیر مطبوعاتی ترامپ در مقام رئیس جمهوری بود.
خبرنگاران انتظار دارند دبیران مطبوعاتی بهترین تفسیر ممکن را از سیاستهای یک دولت ارائه دهند. اما آنها همچنین قرار است اطلاعاتی ارائه کنند که به خبرنگاران کمک کند به طور دقیق توضیح دهند کاخ سفید چه کاری انجام میدهد.
در دوران ترامپ، نقش دبیر مطبوعاتی کاخ سفید تقریباً تا حد بیمعنی شدن کاهش یافته است. ترامپ اغلب به عنوان سخنگوی خود عمل میکند و در برخوردهای مداوم با خبرنگاران و در پستهای مکرر خود در رسانههای اجتماعی دروغ میگوید. در دوره اول ریاست جمهوری، سومین دبیر مطبوعاتی او، استفانی گریشام، حتی یک نشست مطبوعاتی رسمی هم برگزار نکرد. لیویت، به نوبه خود، بیشرمانه دروغهای محبوب رئیس جمهوری را تکرار کرده است.
تفسیر بخشی از کار است. دروغگویی آشکار نه.
بهترین دبیران مطبوعاتی، اعتماد رئیس جمهوری و حلقه نزدیکانش را داشتند، بنابراین میتوانستند با آگاهی در مورد دستور کار رئیس جمهوری صحبت کنند. حتی اگر از یک تصمیم مشکلساز دفاع میکردند، میکوشیدند تا حد امکان به حقیقت نزدیک بمانند.
همانطور که ران زیگلر، دبیر مطبوعاتی ریچارد نیکسون، کشف کرد، زمانی برای عبور از خط قرمز از تحریف به دروغ آشکار، بهایی باید پرداخت. زیگلر، ماجرای واترگیت را به عنوان یک «سرقت درجه سه» رد کرده و به واشنگتن پست به دلیل «روزنامهنگاری بیکیفیت» و «ترور شخصیت» حمله کرده بود.
اما معلوم شد این داستانها درست بودهاند. پس از آنکه دو نفر از نزدیکترین دستیاران نیکسون به دلیل دست داشتن در لاپوشانی استعفا دادند، زیگلر عذرخواهی کرد. زیگلر گفت: «در این دوره اشتباهاتی رخ داد. من بیش از حد مشتاق بودم.»
او اذعان کرد که باب وودوارد و کارل برنشتاین از واشنگتن پست «با جدیت این داستان را دنبال کردهاند و شایسته تقدیرند و به خاطر آن مورد تقدیر قرار میگیرند. وقتی اشتباه میکنیم، اشتباه میکنیم و باید بگویم که من هم در آن مورد و موارد دیگر اشتباه کردهام.»
زیگلر چیزی را که زمانی برای این شغل اساسی به نظر میرسید، درک کرد: یک سخنگوی مطبوعاتی بدون اعتبار، فایده چندانی برای رئیس جمهوری ندارد. با این حال، در دوران ترامپ، هیچکس تقصیر را نمیپذیرد. این لحن یک روز پس از اولین مراسم تحلیف ترامپ تعیین شد، زمانی که ترامپ به اولین سخنگوی مطبوعاتی خود، شان اسپایسر، دستور داد ادعا کند «شاهد بزرگترین مراسم تحلیف تمام تاریخ - چه حضوری و چه در سراسر جهان - بوده است.»
اسپایسر به خبرنگارانی که به طور دقیق گزارش داده بودند جمعیت طرفداران ترامپ کمتر از جمعیت طرفداران باراک اوباما بوده، حمله کرد. او برای اثبات حرفهای بیاساس خود، مجموعهای از ادعاهای به راحتی ردشده را مطرح کرد، مانند اینکه این اولین باری بود که از کفپوش در پارک ملی استفاده میشد.
اعتبار اسپایسر نزد مطبوعات تقریباً بلافاصله از بین رفت. او ظرف شش ماه از کار برکنار شد و سارا هاکبی سندرز - که اکنون فرماندار آرکانزاس است - جایگزین او شد که در ریاکاری مهارت بیشتری داشت.
برای مثال، سندرز در چند مورد به خبرنگاران گفت که تعداد بیشماری از مأموران افبیآی به او گفتهاند از ترامپ به خاطر اخراج جیمز کومی، مدیر افبیآی، سپاسگزارند. اما وقتی رابرت مولر، بازرس ویژه، با او مصاحبه کرد، اعتراف کرد که این سخنانی بوده که در اوج هیجان بیان کرده و هیچ پایه و اساسی نداشته است. او این دروغ را «لغزش زبان» توصیف کرد.
جالب است که زبانش مدام میلغزید. با گذشت زمان، او تقریباً جلسه توجیهی روزانه را تمام کرد، با وقفههایی بیش از یک ماه، زیرا ترامپ بلندگو را برای خودش برداشت. گریشام، دبیر مطبوعاتی که از اتاق جلسه توجیهی اجتناب میکرد، بعداً به منتقد ترامپ تبدیل شد و سال ۲۰۲۴ از کامالا هریس حمایت کرد. گریشام در سخنرانی خود در کنوانسیون ملی دموکراتها گفت: «من هرگز جلسه توجیهی کاخ سفید برگزار نکردم، زیرا برخلاف رئیسم، هرگز نمیخواستم پشت آن تریبون بایستم و دروغ بگویم.»
به لیویت و دوره دوم ریاست جمهوری ترامپ نگاهی سریع میاندازیم. لیویت جز زمانی که در مرخصی زایمان بود، به طور منظم حداقل یک تا دو جلسه توجیهی در هفته برگزار میکرد و شکی باقی نمیگذاشت که او واقعاً به ترامپ اعتقاد دارد. ترامپ در پستی در شبکههای اجتماعی در مورد استعفای لیویت، او را «یکی از بهترین دبیران مطبوعاتی کاخ سفید در تاریخ این دفتر» نامید.
مدیران مطبوعاتی زمانی نگران بودند که گیر افتادن در یک دروغ اعتبارشان را از بین ببرد. در کاخ سفید ترامپ، ظاهراً هیچ مجازاتی برای نداشتن هیچ چیز وجود ندارد.
