«دنیایخودرو» با استفاده از این چارچوب تحلیلی و تطبیق آن با شرایط صنعتخودرو ایران، موضوع خصوصیسازی این صنعت را از منظر الزامات اقتصادی، مدیریتی و رقابتی بررسی میکند. انتقال مالکیت از دولت به بخشخصوصی، بهتنهایی نمیتواند تضمینکننده اصلاح ساختار صنعتخودرو باشد. اهمیت اصلی در شکلگیری ساختاری است که پس از واگذاری ایجاد میشود؛ ساختاری که باید ضمن افزایش بهرهوری و جذب سرمایهگذاری، امکان رقابت و فعالیت موثر تمام بازیگران توانمند زنجیره تولید و بازار را فراهم کند.
در این میان، یکی از ملاحظات مهم آن است که خصوصیسازی به تمرکز بیشتر قدرت اقتصادی در دست گروه محدودی از فعالان صنعت منجر نشود و تغییر ساختار مالکیت، فرصت فعالیت قطعهسازان و تامینکنندگان مستقل را محدود نکند. هرچند یکپارچگی در زنجیرهتامین میتواند در برخی شرایط بهکاهش هزینه و افزایش بهرهوری منجر شود، اما این رویکرد نباید به مانعی برای حضور و رقابت سایر تامینکنندگان توانمند تبدیل شود.
از همین رو، خصوصیسازی موفق نه به معنای خروج کامل دولت از صنعتخودرو است و نه واگذاری اختیار بدون چارچوب و نظارت به مالکان جدید؛ بلکه مستلزم تفکیک روشن مسئولیتهاست؛ بهگونهای که مدیریت بنگاه در اختیار بخشخصوصی قرار گیرد و دولت با نظارت بر عملکرد و اجرای قواعد رقابت، از منافع عمومی و سلامت فضای اقتصادی صیانت کند. …


دانلود از کافه بازار
































































































































































