جوانمرد شهید ۲۲ ساله لرستان؛ وقتی غم و افتخار به هم گره می‌خورد

به گزارش خبرگزاری ایمنا از لرستان، آخرین دیدار، برای پدر شبیه هیچ دیدار دیگری نبود؛ امیرحسین تازه از تهران برگشته بود، خسته از ساعت‌ها ماندن در ترافیک و راهی که حدود ۱۴ ساعت طول کشیده بود، اما فرصت استراحت نداشت و پدر می‌خواست چند ساعتی بیشتر نگهش دارد؛ مادر و خواهرش هم دلشان نمی‌آمد بگذارند دوباره راهی تهران شود چراکه وضعیت جنگی بود و احتمال بارش آتش حملات دشمن صهیونی_ آمریکایی هم وجود داشت و نگرانی از بازگشت او، لحظه‌ای خانواده را رها نمی‌کرد.

پدر اما هرچه دلیل آورد، امیرحسین تصمیمش را گرفته بود؛ می‌گفت به فرمانده‌اش قول داده یک‌روزه برگردد و باید برود. وقتی نگرانی پدر را دید، با همان خنده همیشگی گفت: «مگه می‌ترسی؟» و وقتی پدر اعتراف کرد که نگران است، پاسخ داد: «موقعی که تو ۱۶ سالت بوده و جبهه رفتی، پدرت نترسید؛ من هم الان وظیفه‌ای دارم که باید انجامش بدهم.»

امیرحسین رفت؛ چند روز بعد، پدر دیگر پسرش را در قاب در خانه ندید، اما او را در قاب عکس، در خاطرات کودکی، در مسجد، در لباس بسیجی، در مأموریت‌هایش و در هر گوشه خانه پیدا کرد.

حال به مناسبت هفته دلاورمردان نیروی انتظامی پای درد دل پدری نشسته‌ایم که فرزند شهیدش را به علی اکبر می‌داند و از فداکاری جوانی می‌گوید که چه در زمان حیات و چه با شهادتش جانفدای مردم کشورش شد تا آنان در آسایش و آرامش زندگی کنند.

سعید طولابی، پدر شهید امیرحسین طولابی، از پسری می‌گوید که از کودکی با مسجد و بسیج انس گرفته بود، در روزهای سخت سیل و کرونا در کنار مردم ایستاد، خطر را برای کمک به دیگران به جان می‌خرید، لباس نظام را با علاقه انتخاب کرد و سرانجام در جریان جنگ ۱۲ روزه به شهادت رسید؛ پسری که به گفته پدر، «هرچه درباره‌اش گفته شود باز هم کم است.»

ایمنا: امیرحسین در زمان شهادت چند سال داشت و در چه مرحله‌ای از زندگی بود؟

طولابی: ۲۲ ساله بود و هنوز ازدواج نکرده بود و در دانشگاه لرستان در رشته زبان عربی تحصیل می‌کرد، مدتی از دانشگاه مرخصی گرفت و وارد مجموعه انتظامی شد و تقریباً کمتر از سه سال در فراجا خدمت کرد.

ایمنا: اگر بخواهیم به سال‌های کودکی امیرحسین برگردیم، نخستین نشانه‌های علاقه او به فضای نظامی و بسیج را از چه زمانی به یاد دارید؟ …