مرور گفتوگوهای تعدادی از فارغالتحصیلان صنایع دستی با ایسنا نشان میدهد که مسئله اشتغال در صنایعدستی را نمیتوان صرفاً به کیفیت تدریس یا میزان مهارت هنرمندان محدود کرد. در یک سوی ماجرا، دانشگاههایی قرار دارند که به گفته برخی فارغالتحصیلان، هنوز دانشجویان را برای نیازهای امروز بازار آماده نمیکنند و در سوی دیگر، بازاری است که با افزایش هزینههای تولید، کاهش قدرت خرید، محدودیتهای صادراتی و کاهش تقاضا، هنرمند را پس میزند. در این میان، برخی هنرمندان توانستهاند فعالیت حرفهای خود را ادامه دهند، اما روایتهای دیگر از خروج شمار زیادی از همدورهایها از این حوزه حکایت دارد.
سناریوی شکستخورده
حجت مرادخانی، پژوهشگر صنایعدستی و مدرس دانشگاه، مسئله آموزش دانشگاهی این رشته را فراتر از تغییر چند واحد درسی میداند و معتقد است که نگاه حاکم بر نظام آموزشی باید متناسب با تحولات اقتصادی، اجتماعی و فناورانه تغییر کند.
او با اشاره به اینکه برنامه رشته صنایعدستی در سال ۱۳۶۲ شکل گرفت و سرفصلهای آن در سال ۱۳۶۶ اعلام شد، میگوید که «بخش مهمی از ساختار آموزشی این رشته همچنان بر الگوهای گذشته استوار است، درحالیکه بازار امروز با تجارت الکترونیک، فروش مجازی، فناوریهای جدید و تحولات طراحی و تولید روبهرو است.»
مرادخانی تأکید میکند: «ما نمیتوانیم با منطق دهه ۶۰ و ۷۰ دانشجویی را تربیت کنیم که قرار است در دنیای امروز، با سوشال مدیا، تجارت الکترونیک، فروش مجازی، هوش مصنوعی و فناوریهای نوین فعالیت کند.» …


دانلود از کافه بازار


































































