به گزارش خبرگزاری تسنیم، ممکن است کسی سالها در ظاهر از آزادی سخن بگوید، کتاب بنویسد، علیه استبداد استدلال کند و مخالفان خود را به ناآشنایی با عقلانیت متهم سازد، اما هنگامی که در یک گفتوگو حضور پیدا میکند، چنان رفتار کند که گویی آزادی اندیشه تنها تا لحظهای محترم است که کسی با اندیشه او مخالفت نکرده باشد. رفتارهای اخیر موسی غنینژاد علیه اسلام سیاسی، رفتار تاریخی مردم ایران، اندیشمندان و منتقدان، چنین تناقضی را به موضوع بحث تبدیل کرده است. نوعی استبداد رأی که حاضر به شنیدن هیچ سخن تازهای نیست یا گویی که در جهان او دیگر جایی برای یادگیری وجود ندارد.
غنینژاد سالهاست خود را مدافع آزادی فردی، عقلانیت و اقتصاد بازار معرفی میکند. با این وجود، در شیوه مواجهه او با منتقدان نوعی قطعیت آمرانه دیده میشود که با روح گفتوگوی آزاد سازگاری ندارد. گویی نتیجه هر مناظره پیشاپیش روشن است؛ طرف مقابل یا باید سخن او را بپذیرد، یا متهم شود که چیزی از اقتصاد، تاریخ و فلسفه نفهمیده است. ارجاع مکرر به نوشتههای خود نیز گاه چنان جای استدلال را میگیرد که انگار مطالعه آثار غنینژاد، شرط رسیدن به حقیقت مطلق است.
مسئله اصلی مخالفت یک اقتصاددان با شریعتی، انقلاب اسلامی یا نحوه مواجهه دولت با اقتصاد نیست. چنین مخالفتهایی حق طبیعی هر انسانی است. مسئله از آن لحظه آغاز میشود که یک نظریه اقتصادی به حقیقتی مقدس و ایدئولوژیک تبدیل شود و صاحب آن، خود را در جایگاه داور نهایی عقل و جهل بنشاند و چشم و گوش بر هر نظر دیگری ببندد. آنگاه باید پرسید آیا بازار آزاد در ایران نیز به ایدئولوژی تمامیتخواهی تبدیل شده است که هر منتقد خود را قرار است با توهین و ناسزاگویی بنوازد؟
آزادی برای من اطاعت برای دیگران
موسی غنینژاد اندیشههای دهه اول انقلاب را «سم مهلک» جامعه ایران معرفی میکند. برای مثال شریعتی را «شیاد فکری» میخواند و مدافعان نظریه اسلام سیاسی را…. این ادبیات از کسی که مدعی دفاع از عقلانیت و آزادی اندیشه است، پرسشبرانگیز است. آیا نقد یک متفکر، بدون تحقیر شخصیت او امکانپذیر نیست؟ آیا اختلاف نظر درباره نسبت دین و سیاست، مجوز توهین و ناسزاگویی است؟ …


دانلود از کافه بازار
































































































































































