لایک بیشتر به چه قیمتی؟ وقتی والدین حریم خصوصی کودک را نادیده می‌گیرند

عکس یک کودک با لباس مدرسه ممکن است در نگاه اول تنها ثبت خاطره‌ای شیرین باشد، اما هم‌زمان می‌تواند اطلاعاتی درباره محل تحصیل، محل زندگی و برنامه روزانه او در اختیار دیگران قرار دهد. ردپایی که بدون رضایت کودک شکل می‌گیرد، ممکن است سال‌ها باقی بماند و حتی با ابزارهای هوش مصنوعی به داده‌ای برای سوءاستفاده تبدیل شود.

مرضیه ادهم، پژوهشگر حوزه اینترنت و فضای مجازی، در گفت‌وگو با خبرآنلاین، این مسئله را یکی از ابعاد مهم حقوق دیجیتال کودکان می‌داند؛ حقوقی که به گفته او، نباید به محافظت از کودکان در برابر محتوای نامناسب محدود شود. والدین سرپرست و امین کودک‌اند، نه مالک هویت و اطلاعات او. بااین‌حال، در ایران نه‌تنها ابعاد مختلف انتشار محتوای کودکان از سوی والدین به‌اندازه کافی دیده نشده، بلکه سیاست‌های محدودکننده اینترنت نیز می‌توانند ابزارهای حفاظت و نظارت خانواده را تضعیف کنند.

ادهم در این گفت‌وگو از مفهوم Sharenting «شرنتینگ»، حق حریم خصوصی و فراموش‌شدن اطلاعات، آزار اینترنتی، خلأهای قانونی، دشواری گزارش محرمانه آزار و پیامدهای فیلترینگ بر امنیت دیجیتال کودکان می‌گوید. وقتی والدین برای کودکان ردپای دیجیتال می‌سازند

انتشار عادت‌وار عکس، ویدئو و اطلاعات کودکان از سوی والدین، در ادبیات فضای مجازی با اصطلاح «Sharenting» شناخته می‌شود؛ واژه‌ای که از ترکیب «والدگری» و «اشتراک‌گذاری» ساخته شده است. این رفتار همیشه با قصد آسیب‌رساندن همراه نیست. گاهی والدین از نخستین روز مدرسه فرزندشان عکس می‌گذارند یا از لحظه‌ای خانوادگی فیلم می‌گیرند و آن را با دیگران به اشتراک می‌گذارند؛ اما اطلاعاتی که از همین تصاویر به دست می‌آید، می‌تواند بسیار فراتر از چیزی باشد که والدین تصور می‌کنند.

برای مثال، عکس روز اول مدرسه ممکن است نام مدرسه، محدوده جغرافیایی، ساعت حضور کودک و حتی بخشی از برنامه روزانه او را آشکار کند. …