بازار
همین تفاوت شناختی، اهمیت تحلیلی و کارکردی لیلاز را مضاعف می‌کند.
فؤاد ایزدی سال‌هاست بر بی‌اعتمادی به غرب، ضرورت پایداری ملی، اهمیت قدرت بازدارندگی و محدودیت‌های ذاتی مذاکره تأکید دارد. اما مخاطب فعال سیاسی، موضع ساختاری او را می‌شناسد و می‌داند از چه خاستگاهی سخن می‌گوید. از این رو، بازتاب سخنان او عمدتاً به درون اردوگاه همسو محدود می‌شود.
در مقابل، لیلاز همان گزاره‌ها را با شناسنامه سیاسی متفاوتی عرضه می‌کند. او سابقه عضویت در حزب کارگزاران سازندگی، حمایت رسمی از نامزدهای شاخص اصلاح‌طلب، سابقه بازداشت پس از انتخابات سال ۱۳۸۸ و سالها حضور فعال در رسانه‌های اصلاح‌طلب را در کارنامه دارد. در نتیجه، وقتی او تصریح می‌کند که علت اصلی مشکلات اقتصادی ایران تحریم نیست، میزان پیامد و اثرگذاری کلام او با بیان همین جمله از سوی یک چهره اصولگرا کاملاً متفاوت خواهد بود.
پیام تحلیلی برساخته از این سخن کاملاً شفاف است: حتی یک اقتصاددان برجسته اصلاح‌طلب و منتقد حکمرانی نیز پذیرفته که سیاست خارجی و فشارهای بین‌المللی، عامل اصلی تنگناهای کشور نیستند.
در این نقطه دقیقاً لیلاز از یک تحلیلگر مستقل فراتر رفته و به «شاهدی از اردوگاه مقابل» تبدیل می‌شود. ۱. مسئله اصلی، نیت‌خوانی نیست
امکان دارد لیلاز به تمامی این تحلیل‌ها باور درونی داشته باشد؛ حتی ممکن است مواضع او حاصل یک سیر فکری شخصی باشد و هیچ‌گونه هماهنگی یا برنامه‌ریزی سازمان‌یافته‌ای پشت آن قرار نگرفته باشد.
بدون اتکا به اسناد متقن نیز نمی‌توان مدعی شد که نهاد یا جریانی مشخص، به‌صورت مستقیم خط‌مشی او را هدایت می‌کند. اما برای تبيين کارکرد سیاسی لیلاز، اساساً نیازی به اثبات چنین ارتباطات ساختاری وجود ندارد. …
