مکانی که به نقل از رهبر شهید، نامش «قبله تهران» است و خاکش به نفس سیدالکریم متبرک، در روزهای پنجشنبه و جمعه، هفتم و هشتم خرداد۱۴۰۵، حال و هوایی متفاوت داشت.

محمدمهدی عبداللهی، از جمله شاعرانی است که در سوگ فرشتگان اسمانی میناب شعر سرود.

پس از وقایع دی‌ماه، موجی از سوگواری در شبکه‌های اجتماعی شکل گرفت؛ موجی که بخش مهمی از آن نه بازتاب واقعیت، بلکه محصول تحریف و تشدید هیجانات با هدف هدایت ذهن مخاطب به سمت جهت‌های خاص توسط الگوریتم‌های فضای مجازی به خصوص اینستاگرام بود.

گسترش شبکه‌های اجتماعی، سوگواری را از آیین‌های محلی و چهره‌به‌چهره به عرصه‌ای دیجیتال و فراگیر منتقل کرده است؛ عرصه‌ای که هم می‌تواند همبستگی ملی بیافریند و هم سوگ را به کنشی انتقادی و حتی اعتراضی بدل کند. «سوگواری مجازی» امروز به یکی از نشانه‌های مهم تحولات فرهنگی و اجتماعی ایران تبدیل شده است.

از عصر ۱۸ دی بیش از 425 ساعت می‌گذرد؛ روزی که ناگهان «تاریکی دیجیتال» بر پهنه ایران سایه افکند. این روزها جامعه در وضعیت بغرنج «بهت، خشم و سوگ» معلق مانده است. اخبار تلخ و تکان‌دهنده‌ای از خیابان‌ها به گوش می‌رسد؛ جان‌هایی که در شهرهای مختلف از دست رفت و خانواده‌هایی که بی‌خبر و مضطرب، چشم به صفحه خاموش …

در اندیشه او، کتابخانه ملی همان «حافظه ملی» بود؛ حافظه‌ای که نباید در ساختمانی محصور بماند، بلکه باید در خانه هر ایرانی حضور داشته باشد. از همین روی، با جدیت از گسترش دسترسی، شبکه‌سازی کتابخانه‌های کشور، دیجیتال‌سازی منابع و بهره‌گیری از فرصت تاریخیِ فناوری — که حتی کرونا شتاب‌دهنده آن شد — سخن گفت. …