امروز، در چهلمین روز پس از تشییع و خاکسپاری آقای شهید، ایران دوباره لباس عزا پوشید؛ چشمها خیس است و دلها پر از بغض. برای مردی که رفت، اما خاطراتش در دل میلیونها نفر جاودانه ماند. جای خالی مردی که سالها نامش با مقاومت و روزهای دشوار این سرزمین گره خورده بود. چهل روز از آن وداع تاریخی گذشته، اما برای مردمی که آخرین بدرقه را به چشم دیدند، انگار هنوز صدای قدمهای جمعیت و زمزمههای سوگ در خیابانها باقی مانده است.
چهلم، همیشه روز مرور خاطرههاست؛ روزی که داغ دوباره تازه میشود و چشمها، بیاختیار به تصویر شهید برمیگردد. در چنین روزی، ایران بار دیگر به یاد رهبر شهید خود ایستاده است؛ نه فقط برای گریستن، بلکه برای به یاد آوردن مسیری که او سالها بر آن تأکید داشت.
مراسم چهلمین روز آقای شهید ایران امروز با حضور سران قوا، جمعی از مسئولان و فرزندان آقای شهید ایران برگزار شد.
در میان جمعیت عزادار مصلی پیرمردی را میبینم که سالهای جوانیاش را در روزهای انقلاب گذرانده، عکس آقای شهید را در دست گرفته است. کودکی در کنار او ایستاده؛ کودکی که شاید بسیاری از فراز و نشیبهای آن سالها را ندیده باشد، اما امروز نام شهید را از زبان پدر و مادرش میشنود. همین تصویر، روایت یک نسل نیست؛ روایت پیوند نسلهاست؛ نسلی که خاطره دارد و نسلی که قرار است خاطره را به آینده منتقل کند.
چهلم، پایان سوگواری نیست؛ آغاز بازخوانی است. بازخوانی مسئولیتهایی که پس از رفتن رهبر شهید بر دوش جامعه باقی میماند؛ مسئولیت حفظ انسجام، خدمت به مردم، دفاع از ایران و نگاهی که آینده را فراموش نمیکند. در این روز، اشک و حماسه کنار یکدیگر قرار میگیرند. مردم گریه میکنند، اما میایستند. عزاداری میکنند، اما از آینده حرف میزنند. از فقدان میگویند، اما اجازه نمیدهند فقدان، امید را از آنان بگیرد.
چهل روز از وداع و تشییع آقای شهید ایران گذشته است؛ اما بعضی رفتنها، پایان نیستند. بعضی نامها پس از رفتن، تازه وارد فصل تازهای از تاریخ میشوند. امروز ایران در چهلم رهبر شهید، هم سوگوار است و هم شاهد یک عهد؛ عهدی که میگوید یاد شهید تنها با اشک زنده نمیماند، بلکه با عمل، وحدت، مسئولیت و خدمت به مردم ماندگار میشود. …
