به گزارش تابناک؛ این تیم همچنین موفق شد جرم این سیاهچاله عظیم را که در قلب «خوشه برساووش» (Perseus Cluster) —مجموعه‌ای عظیم متشکل از هزاران کهکشان— قرار دارد، تخمین بزند.
این سیاهچاله در مرکز کهکشان NGC ۱۲۷۵ واقع شده است؛ کهکشانی که در فاصله حدود ۲۲۵ میلیون سال نوری از ما قرار دارد و به عنوان درخشان‌ترین کهکشان در خوشه برساووش شناخته می‌شود. این سیاهچاله کلان‌جرم در ابتدا از طریق یک شراره پرتو ایکس شناسایی شد که نشان‌دهنده افزایش نرخ انباشت ماده به سوی آن بود.
سیاه‌چاله‌های کلان‌جرمی که فعالانه در حال بلعیدن ماده هستند، در نواحی موسوم به «هسته‌های کهکشانی فعال» (AGN) یافت می‌شوند؛ گرانش عظیم آنها ماده پیرامونی را داغ کرده و باعث درخشش شدید آن می‌شود. این تابش‌ها با هدایت مواد به سمت قطب‌های سیاهچاله و سپس پرتاب آنها به بیرون در قالب دو جت قدرتمند، تقویت می‌شوند؛ این جت‌ها طیف وسیعی از امواج الکترومغناطیسی را در بر می‌گیرند و به‌ویژه در امواج رادیویی برجسته هستند.
پایش جت‌های رادیوییِ گسیل‌شده از هسته فعالِ مرکز کهکشان NGC ۱۲۷۵ برای درک رابطه میان «قرص برافزایشی» (دیسک ماده‌ای که سیاهچاله را احاطه کرده و تغذیه می‌کند) و جت‌هایی که به فضا پرتاب می‌شوند، حیاتی است. مطالعه این «جفت‌شدگی قرص-جت» به دانشمندان کمک می‌کند تا دریابند سیاه‌چاله‌ها چگونه بر تشکیل ستارگان در کهکشان‌های میزبان خود و در نتیجه، بر رشد آن کهکشان‌ها تأثیر می‌گذارند.
انجام این مشاهدات کار ساده‌ای نیست؛ اگرچه رصدخانه پرتو ایکس «چاندرا» (Chandra) ابزاری ایده‌آل برای مطالعه چنین تابش‌هایی است، اما کهکشان NGC ۱۲۷۵ را به دفعات کافی رصد نمی‌کند تا بتوان رفتار بلندمدت آن را پایش کرد. در مقابل، اگرچه رصدخانه «نیل گرلز سوئیفت» (Neil Gehrels Swift) متعلق به ناسا توانمندی‌های ضعیف‌تری نسبت به تلسکوپ «چاندرا» دارد، اما از زمان پرتابش در سال ۲۰۰۴، حجم عظیمی از داده‌ها را درباره این کهکشان و سیاهچاله مرکزی آن گردآوری کرده است.
…
دانلود از کافه بازار
