پرستاری بیرون از شیفت 

با جست‌وجوی کلیدواژه «فرسودگی شغلی در پرستاران»، پژوهش‌ها و مقالات متعدد دانشگاهی پیدا می‌شود؛ تحقیقاتی که خروجی صحافی‌شده‌شان از کتابخانه‌های دانشگاهی و ژورنال‌های علمی فراتر نرفته و دردی از مشکلات بی‌پایان کادر درمان دوا نمی‌کند. به‌گفته «مریم»، پرستار سنندجی با ۱۰ سال سابقه، «نقش و جایگاه ما در میان دوستان و آشنایان به‌گونه‌ای تبیین شده است که در مواقع حیاتی هم پیش از تماس با ۱۱۵ با ما تماس می‌گیرند و از ما راهکار می‌خواهند.» مریم این جایگاه اجتماعی را «آزاردهنده و چوب دوسرطلا» توصیف می‌کند و معتقد است: «وقتی به درخواست کمک اقوام پاسخ می‌دهیم، اگر نتیجه بدی حاصل شود، آن را از چشم ما می‌بینند و اگر خوب شود، کار خدا بوده است.» تجربه انتظار زیاد و برخورد نامناسب از سوی آشنایان برای بسیاری از پرستاران به خاطره‌ای تکراری تبدیل شده است. «علی چگنی»، پرستار شاغل در همدان با ۲۰ سال سابقه، یکی از آن‌هاست. او درباره مواجهه اخیرش با یکی از آشنایان به «پیام ما» می‌گوید: «یکی از اقوام پدرم دچار سوختگی ۸۰ درصد شد. از لحظه سوختگی تا فوت بیمار، تلفن من مدام زنگ می‌خورد و انتظار پیگیری‌های درمانی را از من داشتند.» این پرستار، به‌دلیل روحیه مراقبتی که به‌فراخور شغل در کادر درمان نهادینه شده است، تمامی کارهای درمانی بیمار دچار سوختگی ۸۰ درصد را انجام داد و نهایتاً وقتی بیمار به درمان پاسخ نداد و فوت کرد، با غضب و برخورد نامناسب آشنایان روبه‌رو شد. چگنی این وضعیت را همچون «ریختن آب سرد روی سر» توصیف می‌کند. او هنوز هم از مواجهه با اعضای خانواده متوفی امتناع می‌کند.

  نه‌گفتن پرستاران به‌مثابه درک‌نکردن است

  …