سرمقاله خراسان/ در ستایش آرمان گرایی عاقلانه | آخرین خبر

مقاومت و مبارزه، هیچ گاه بر پایه هیجان طراحی نمی شود. ازآن البته استفاده می کند در استخدام عقلانیت. درخدمت طراحی های همه جانبه. در راستای راهبردی که هم عبور از چالش های امروز را و هم مدیریت فردا را طراحی و تدبیر می کند. به دیروز نگاه دارد و در تقویت « ریشه ها» می کوشد. آینده پژوهانه به افق های بلند نظر دارد. در این سپهر سیاست ورزیدن حکم می کند که حتما زمین را بشناسیم، زمان را بشناسیم و زمینه را بفهمیم. ظرفیت‌های خود را هر روز دوباره بسنجیم. دشمن را نه آن‌گونه که دوست داریم باشد، بلکه آن‌گونه که هست بشناسیم. هدف‌ها را با امکانات تنظیم کنیم و امکانات را برای هدف‌های روشن بسیج کنیم. این یعنی عقلانیت راهبردی. عقلانیت راهبردی، دشمن آرمان نیست. اتفاقاً حافظ آرمان است. آرمانی که راه رسیدن به خود را نشناسد، ممکن است به حسرت تبدیل شود. کم هم نبوده اند از این دست آرمان هایی که با آرمان گرایان هیجان زده، به راه زده اند اما یک کشور را به حسرتی ابدی دچار کرده اند. « ترکمانچای» را می توان از این دست دانست. آرمان افراد جبران کردن فاجعه عهدنامه« گلستان» بود اما نه تنها سر سوزنی جبران نشد که یک « جوالدوز» تاریخی هم در پهلوی ایرانی های دیروز و امروز و فردا نشاند که هنوز و همیشه از جای آن خون بیرون می زند. بله نیت، خیر بود. هدف هم آرمانی« بلند» اما دست ها« کوتاه» بود. خرمای آرمان بر بلندای شاخه های نخل بود که دست ما به آن نرسید و هزینه ای گزاف دادیم دوباره و پای زخمی برگشتیم. این شد … …