فرهاد شیرگر، نایبرییس شورای اسلامی روستای «کریممحله جوکندان» و از ساکنان محلی، با اشاره به شرایط بحرانی بهداشتی منطقه در گفتوگو با «پیام ما» میگوید: «هیچکس به داد ما نمیرسد. ما شکایت خودمان را به خدا میبریم و این آه و ناله روی زمین نخواهد ماند و دامنگیر مسئولانی میشود که نمیخواهند فریاد اهالی را بشنوند.» وعده فراموششده کارخانه کمپوست
این عضو شورای روستا به پروژه نیمهکاره و بلاتکلیف احداث کارخانه کمپوست در روستای «سیاهکت» اشاره میکند و میگوید: «در سال ۱۳۹۷ در مقابل ورودی لندفیل تجمع کردیم و مانع ورود زبالهها شدیم. به ما گفتند با احداث کارخانه دیگر زباله به روستای شما نمیآید؛ اما سالها گذشته و سوله نیمهکاره رها شده است.» بیماریهای پوستی و آب آلوده
به گفته شیرگر، فاصله خانههای روستا تا لندفیل قرق تنها ۲۰۰ متر است: «چاههای منطقه مملو از شیرابه است. به دلیل ضعف آب شرب و زنگزدگی لولهها، گاهی مجبوریم همین آب آلوده را بجوشانیم و مصرف کنیم. بیشتر اهالی به دلیل نفوذ شیرابه به آب چاه و بوی تعفن، مریض شدهاند و حتی حیوانات هم بیماری پوستی گرفتهاند.» پنهانکاری یا کمکاری؟
شیرگر به برخی اقدامات شتابزده مسئولان پس از انتشار فیلم در فضای مجازی اشاره کرده و میگوید: «مسئولان به مردم خیانت میکنند. بعد از انتشار آن فیلم، شهرداری دستگاه آورده و میان زبالهها راه باز کرده و زبالهها را به اطراف پخش میکنند یا روی آنها را میپوشانند. مسئولان استانی هم مخفیانه بازدید میکنند، عکس میگیرند و میروند.» تأیید رسمی آلودگی توسط شبکه بهداشت
محمد جعفرپور، رییس شبکه بهداشت شهرستان تالش، در پاسخ به «پیام ما» ضمن تأیید ورود شیرابه به دریا و آب چاههای اهالی میگوید: «نیازی به آزمایش نیست؛ ورود شیرابه با چشم عادی قابل مشاهده است.» او تأکید میکند تمام سایتهای دپو زباله در خط ساحلی گیلان به دریا راه دارند و «محیط زیست استان باید پاسخگو باشد.» تناقضگویی مسئولان در قبال بحران
شیرزاد رستمی، مدیر آبفای تالش، وجود مشکل را تأیید میکند اما از «نگرانکننده نبودن» آن سخن میگوید: «به دلیل وجود شبکه آبرسانی، نفوذ شیرابه به چاههای اهالی نگرانکننده نیست.» روستای کریممحله با قطعی مکرر آب مواجه است و آبفا در حال احداث چاه در روستای همجوار «کیتک» است تا مشکل ۸ روستای منطقه را حل کند. مدیر محیط زیست: مشکل مالی داریم
اصغر خودکار، مدیر اداره حفاظت محیطزیست تالش، بزرگترین مانع بهسازی ۶ محل دفن زباله شهرستان (چوبر، حویق، لیسار، قرق و دو دفنگاه در اسالم) را «مشکلات مالی» عنوان میکند: «متأسفانه جانمایی همه محلهای دفن تالش در جلگه و خط ساحلی است و تا زمانی که مدیریت یکپارچه پسماند اجرایی نشود، کاری برای جلوگیری از ورود شیرابه به آبهای سطحی نمیتوان انجام داد.» راهکارهای پیشنهادی برای خروج از بحران
به اعتقاد کارشناسان، احداث زبالهسوز و کارخانه کمپوست پیشنیاز سایر اقدامات کوتاهمدت از جمله تفکیک از مبدا، کنترل شیرابه، ساخت سلول بهداشتی، بیخطرسازی زبالههای عفونی و در نهایت خاکپاشی و گندزدایی محل لندفیل است. بدون مدیریت یکپارچه پسماند، بحران زیستمحیطی تالش نهتنها ادامه خواهد یافت، بلکه به محیط زیست دریای خزر نیز آسیب جدی وارد میکند.
چاههای آبِ آلــــــوده به شیرابه زباله در «تالش»
