بازار
برای فهمیدن شیرینی امروز، باید به دو دهه قبل برگشت؛ روزهایی در کوچه پس‌کوچه‌های شلوغ تهران. خانه‌ای آرام که جای خالی صدای دویدن کودک در راهروهایش سنگینی می‌کرد. پدر، کارمند پست مرکزی تهران بود؛ مردی صبور که سال‌ها نامه‌ها و بسته‌های مردم را جابه‌جا می‌کرد، در حالی که در دل، چشم به راه قاصدی از سوی تقدیر بود. مادر، با ۲۳ سال خدمت در یک شرکت صنعتی، روزها را با آرزوی مادر شدن به شب می‌رساند. هفده سال گذشت؛ زمانی طولانی برای هر آزمایشی از صبر و امید.
پدر با همان متانت گیلانی‌اش یادآوری می‌کند: «ما ۱۷ سال تمام انتظار کشیدیم. خیلی از درها بسته به نظر می‌رسید، اما امیدمان قطع نشد. وقتی خدا هدیه‌اش را داد، نه یکی، بلکه سه فرزند را همزمان به آغوش ما بخشید. از همان ثانیه‌های اول که به فاصله چند پلک‌زدن متولد شدند، خانه ما پر از زندگی شد.» مادر هم از خاطره آن روزها می‌گوید: «اولین حس قشنگ زندگی من، به دنیا آمدن سه‌قلوها بعد از ۱۷ سال انتظار بود. وقتی پزشکان گفتند سه قلوها سالم هستند، انگار تمام دنیا را به من دادند. برایم مثل یک رویا بود؛ رویایی که تعبیر شدن آن ۱۷ سال طول کشید.»
فاصله تولدشان کمتر از ۳۰ ثانیه بود، اول محمد که در خانه «امید» صدایش می‌زنند، چند لحظه بعد مهدیس (هستی) و در نهایت زهرا (آرزو). نام‌هایی که تصادفی نبودند؛ این سه نوزاد، تجسم امیدها و آرزوهای یک عمر انتظار بودند.
کوچ معکوس به دامان باران …
