دقیقا چه اتفاقی افتاد؟

جای خالی مایکل آیلو، وکیل پردرآمد حوزه ادغام و تملک، که آن بعدازظهر در دادگاه حضور داشت، به‌وضوح حس می‌شد. تصمیم او برای پیوستن به موسسه رقیب، کراوات، سوین و مور، ویل را به آستانه بحران رسانده بود. آیلو در سپتامبر برنامه خود برای خروج را به مدیران موسسه اطلاع داده بود و در میان ده‌ها نفری که از ابتدای سال جدا شده بودند، شناخته‌شده‌ترین چهره به شمار می‌رفت. بسیاری از حاضران در تماس چهارشنبه حیرت‌زده بودند: چگونه موسسه‌ای با ترازنامه‌ای بی‌نقص، بیش از هزار وکیل و درآمد سالانه ۲‌میلیارد دلار، با خروج پی‌درپی چند همکار از پا درمی‌آید؟ پاسخ این پرسش، خطرهایی را آشکار می‌کند که در بطن الگوی کسب‌وکار بسیاری از موسسات حقوقی نهفته است.

ویل نخستین موسسه بزرگ حقوقی است که فرهنگ مزدورمنشانه حاکم بر سال‌های اخیر در «بیگ‌لا» (موسسات حقوقی بزرگ) آن را از پا درمی‌آورد. در این فرهنگ، بازار داغ جذب شرکای موسسات دیگر جایگزین نظامی شده است که در آن بیشتر وکلا تمام دوران حرفه‌ای خود را در یک موسسه سپری می‌کردند. یکی از وکلای ارشد در موسسه‌ای رقیب گفت: «این موسسات فقط از آدم‌ها تشکیل شده‌اند. نه دارایی ملموسی دارند، نه کالای دیگری و نه مالکیت فکری. به همین دلیل می‌توانند بسیار شکننده باشند.»

امروزه موسسات رقیب مبالغ هنگفتی پیشنهاد می‌کنند تا وکلای درآمدساز و در صورت امکان موکلان آنها را به خدمت بگیرند. درآمد وکلا در این صنعت گاهی از ۳۰‌میلیون دلار هم فراتر می‌رود؛ رقمی که حق‌الوکاله‌های کلان گروه‌های سرمایه‌گذاری خصوصی به افزایش آن دامن زده است. در همین حال، شمار اندکی از موسسات با جذب شرکای برجسته و تیم‌هایشان توانسته‌اند به‌سرعت رشد کنند. ویل تا حد زیادی از این رونق بی‌بهره مانده بود. آیلو با رشد سریع موسسه مخالفت می‌کرد و وولف نیز از تحولات بازار جذب و حفظ استعدادهای حقوقی شگفت‌زده بود. وولف در ماه ژوئیه، در پادکستی درباره ویل، گفت: «اینکه چقدر وقت صرف جذب استعدادهای جدید و حفظ استعدادها در سطح شریک می‌شود، چیزی بود که ۱۵ یا ۱۶سال پیش، وقتی من کار خود را شروع کردم، واقعا وجود نداشت.» او همچنین گفته بود بهترین روزهای ویل «هنوز در راه است». …