بازار
«سوگل دانائی » در گزارشی در شماره ۶۴۹ « هفته‌نامه تجارت فردا» نوشت: ایران یکی از بزرگترین ذخایر نفت جهان را در اختیار دارد، اما تجربه آزادگان نشان می‌دهد تبدیل ذخیره نفتی به ثروت، مسیری پر از سنگلاخ است که به این زودی‌ها به ثروت تبدیل نمی‌شود. میان یک میدان نفتی در زیر زمین و رفاه عمومی در جامعه، زنجیره‌ای طولانی از تصمیم‌های اقتصادی و سیاست‌های مناسب قرار دارد و همه باید به‌درستی کار کنند تا این اتفاق رخ دهد.
آزادگان در شرایطی کشف شد که اقتصاد ایران پس از پایان جنگ، به‌دنبال جذب سرمایه و افزایش تولید نفت بود. میدان در منطقه‌ای پیچیده قرار داشت؛ نزدیک به مرز عراق، با مخزن مشترک با بخش عراقی میدان مجنون و نیازمند فناوری و سرمایه قابل توجه. در سال‌های بعد، مذاکراتی متعدد برای توسعه آن انجام شد. ابتدا با شرکت‌های بین‌المللی، سپس با شرکت‌های چینی. اما تغییر قراردادها، تحریم‌های بین‌المللی، خروج برخی شرکا، مشکلات مدیریتی و تاخیرهای طولانی باعث شد توسعه میدان با سرعت مورد انتظار پیش نرود.
در سوی دیگر مرز، عراق با استفاده از سرمایه‌گذاری خارجی و مشارکت شرکت‌های بزرگ نفتی، توسعه میدان‌های مشترک خود را شتاب داد. اما آیا واقعاً مسئله اصلی ایران کمبود منابع مالی بود یا نداشتن یک چهارچوب پایدار برای جذب سرمایه و فناوری؟ چرا درآمد نفت در ایران اغلب به‌جای تبدیل شدن به سرمایه مولد، در چرخه بودجه جاری، واردات، تثبیت کوتاه‌مدت اقتصاد و مدیریت بحران‌ها مصرف شده است؟ چرا کشوری که از دهه‌ها پیش از منابع نفتی برخوردار بوده، هنوز با مسئله سرمایه‌گذاری، بهره‌وری پایین و رشد اقتصاد ناپایدار روبه‌روست؟ …
