جنجال بر سر آبراهام لینکلن در هفته جاری پس از آن بالا گرفت که اعضای خانواده خدمه به رسانههای نظامی و نمایندگان کنگره از کمبود تدارکات، آلودگی آب و مشکلات سلامت روان، از جمله اقدام به خودکشی در این کشتی، خبر دادند.
روز جمعه، دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا، این نگرانیها را رد کرد و با زیر سوال بردن نگرانی خانوادهها، گفت که این ناو هواپیمابر بهزودی با ناو دیگری در منطقه جایگزین خواهد شد. ترامپ در پاسخ به این پرسش که آیا این ناو بیش از حد در منطقه مستقر بوده است، گفت: «نه، نه، نه. اصلاً به اندازه کافی طولانی نبوده است.»
اما خشم عمومی نسبت به وضعیت این ناو هواپیمابر که حدود ۵۰۰۰ ملوان را در خود جای داده و نزدیک به نه ماه از بندر اصلی خود در سندیگو دور بوده، در حالی بالا میگیرد که آمریکاییها نسبت به جنگ با ایران بهطور فزایندهای بدبین شدهاند و آن را یک مداخله نظامی طولانی و پرهزینه دیگر در خارج از کشور میدانند.
مشکلات این کشتی جنگی، علاوه بر هزینههای هنگفت مهمات تهاجمی و تدافعی از زمان آغاز درگیریها در ماه فوریه، نگرانیها را درباره تحلیل رفتن منابع نظامی ایالات متحده در ارتباط با جنگ ایران افزایش داده است.
این مسائل همچنین آزمون جدیدی برای رهبری پرآشوب هگست در پنتاگون محسوب میشود. این مجری سابق فاکسنیوز، چندین ژنرال ارشد را برای تحمیل وفاداری بیشتر برکنار کرده و تلاش داشته است فرهنگ ارتش را در راستای دیدگاههای «ضد بیداری» (anti-woke) دولت بازسازی کند که شامل حذف ابتکارات تنوعبخشی و معرفی استانداردهای جدید غربالگری تستوسترون است.
روز پنجشنبه در جریان بازدید از پاناما، هگست اصرار داشت که گزارشها درباره شرایط نامناسب در این ناو هواپیمابر «کاملاً تحریف شده» است. او گفت: «یواساس آبراهام لینکلن برای کشور ایستادگی کرده و آنها کار فوقالعادهای انجام دادهاند.»
فشار بر هگست احتمالاً افزایش خواهد یافت، چرا که به نظر میرسد دولت بهطور فزایندهای از احساسات خانوادههای ملوانان آمریکایی و افکار عمومی نسبت به جنگ بیخبر است.
چاک شومر، رهبر دموکراتها در سنا، روز پنجشنبه در پستی در شبکه اجتماعی ایکس خواستار «اخراج فوری» هگست شد، در حالی که گروهی از قانونگذاران دموکرات که نماینده منطقه سندیگو هستند، نامهای به وزیر دفاع ارسال کرده و خواستار پاسخهای مشخص درباره این کشتی شدند.
اسکات پیترز، یکی از اعضای کنگره که این نامه را امضا کرده است، به فایننشال تایمز گفت: «این یک ضرورت امنیت ملی است و خانوادههای کسانی که در یواساس لینکلن حضور دارند، شایسته دانستن حقیقت درباره آنچه در حال وقوع است، اقداماتی که برای محافظت از آنها انجام میشود و زمان بازگشت ایمن این ناو و خدمهاش به خانه هستند.» وی افزود: «اینها پیامدهای آغاز یک جنگ غیرمجاز بدون تأیید یا نظارت کنگره است. ما نه طرحی داریم، نه استراتژی خروجی و نه میدانیم این ناو چه زمانی به خانه بازمیگردد.»
یک مقام آمریکایی افزایش اقدام به خودکشی یا مشکلات سلامت روان در یواساس آبراهام لینکلن را تکذیب کرد. این مقام افزود که دولت در حال فراهم کردن «منابعی» برای کمک به ملوانان است، از جمله پنج روحانی نیروی دریایی، یک روانشناس بالینی، یک مددکار اجتماعی بالینی و حتی یک «سگ امدادی اعزامی» برای «حمایت از روحیه و رفاه عاطفی خدمه».
در مورد کمبود تدارکات، این مقام گفت که کشتی «در محیطی بهشدت تحت مناقشه فعالیت میکرد که در آن مراکز تدارکاتی سنتی در خاورمیانه به دلیل اقدامات رزمی مختل شده بودند». این مقام رسمی افزود که آنها اولویت را به «تدارکات حیاتی برای مأموریت: ابتدا غذا، سپس اقلام بهداشتی و بعد از آن نامهها» دادهاند و تأکید کرد که «دسترسی مداوم به آب آشامیدنی سالم، تهویه مطبوع فعال و گزینههای غذایی سالم» وجود دارد.
ناو آبراهام لینکلن بخشی از استقرار گسترده نیروی دریایی ایالات متحده در خاورمیانه به دلیل جنگ با ایران بوده است. این ناو در تجاوز هوایی علیه جمهوری اسلامی و همچنین محاصره دریایی کشتیهایی که از طریق تنگه هرمز به بنادر ایران وارد یا از آن خارج میشوند، مشارکت داشته است.
هگست این هفته گفت که ایالات متحده میتواند محاصره دریایی در منطقه را «بهطور نامحدود» حفظ کند.
رهبری پنتاگون نسبت به توانایی آمریکا برای ادامه عملیات نظامی در منطقه برای مدتی طولانی خوشبین بوده است. اما اریک ریون، معاون سابق وزیر نیروی دریایی در شرکت مشاوره «بیکن گلوبال استراتژیز»، گفت که به نظر میرسد «نگرانی زیادی» در سطوح بالای ارتش وجود دارد که «برنامههای استقرار و سرعت عملیات به خوبی مدیریت نمیشوند».
این موضوع نه تنها در مورد نیروی دریایی، بلکه در مورد نیروی هوایی و ارتش نیز صدق میکند.
او گفت: «فرض بر این است که فقط به همه فشار بیشتری وارد شود و فکر میکنم بسیاری از متخصصان نظامی تشخیص میدهند که این کار پیامدها یا تأثیرات بلندمدت بر آمادگی نیروها دارد.»
رزماری کلانیک، مدیر برنامه خاورمیانه در اندیشکده «دیفنس پرایوریتیز» در واشنگتن، میگوید که خشم پیرامون ناو آبراهام لینکلن بازتابدهنده نگرانیهای گستردهتری است که ارتش ایالات متحده «مجبور شده برای مدتی طولانی با دست خالی کار کند». او گفت: «من با نیروها و خانوادههایشان بسیار همدردی میکنم. اما از دیدگاه تحلیلی، این نیروی رزمی اگر نیازهای اولیه زندگیشان تأمین نشود، برای دفاع از ایالات متحده مجهز نیست. تدارکرسانی به نیروها قانون شماره یک جنگ است و ایالات متحده در انجام آن ناکام مانده است.»
