بازار
حسن جودکی، کارگردان مستند «گیشه ۲»، در روایت خاطرات خود از سال‌های مدیریت در گیشه تئاتر شهر و تجربه بی‌واسطه مشاهده تمرینات بهرام بیضایی در سال ۱۳۸۲، این اثر را نه یک کنش کارگردانی‌شده حرفه‌ای، بلکه تجربه زیسته و ادای دینی به دوران پرشور تئاتر ایران برشمرد.
او با یادآوری صف‌های طولانی تماشاگرانی که گاه به دور ساختمان تئاتر شهر می‌پیچید، از اشتیاقی سخن گفت که در نبود سامانه‌های فروش الکترونیک، جان‌مایه فعالیت‌های فرهنگی آن دوران بود؛ فضایی که جودکی با عشق وافر، پلاتوهای زیرزمین تئاتر شهر را به مثابه کلاسی درس برای درک تئاتر می‌دانست.
با بازگویی ماجرای کنجکاوی‌اش در بالکن سالن چهارسو برای دیدن تمرینات بیضایی، از مواجهه‌ای غافلگیرکننده روایت کرد و گفت: آقای بیضایی متوجه شده بودند که کسی در تاریکی بالکن حضور دارد و در حین تمرین عصبانی شدند و پرسیدند تو کی هستی که آن بالا ایستادی؟ من فکر می‌کردم تو ممیز یا بازبینی هستی. گفتم استاد من جودکی هستم مدیر گیشه و پس از اینکه دوستان موضوع را تایید کردند، این ماجرا تبدیل به نقطه عطفی در زندگی‌ام شد و استاد گفتند اگر می‌خواهی تمرین را ببینی، باید بیایی ردیف یک بنشینی و در تاریکی نباشی.
او با فروتنی نسبت به جنبه‌های فنی و کارگردانی این مستند گفت: مستند «گیشه ۲» بیش از آنکه حاصل یک قاعده سینمایی باشد، ثبت یک تجربه شخصی و خاطره‌وار است؛ پروژه‌ای که با اصرار بر حفظ سادگی، سعی داشته تا آن روزهای بیست‌وپنج‌گانه تمرین را نه به عنوان یک اثر هنری فاخر، بلکه به عنوان سندی از یک مشق تئاتری و تلاقی تقدیر و عشق به صحنه، به تصویر بکشد. …
