فریبا نظری در کانال جامعه شناسی اجتماعی نوشت : افزایش نرخ ۸۲ قلم دارو/ گرانی ۱۲۰ درصدی میانگین قیمت آنتیبیوتیکها( آفتاب نیوز، ۲۷ مرداد ۱۴۰۵).
تورم مواد غذایی در بازار ایران سهرقمی شده و مصرف انواع کالاهای اساسی را بنا بر روایت تولیدکنندگان ریزشی کرده است. تولیدکنندگان میگویند کاهش مصرف مواد غذایی در کشور در حدی بوده که در مواردی نیاز به واردات کالا را برطرف کرده و برنامه افزایش تولید را در واحدهای تولیدی فعلا متوقف کرده است.( فرارو، ۲۷ مرداد ۱۴۰۵).
بدون هیچ بزرگنمایی و اغراقی، افزایش چشمگیر قیمت مواد خوراکی و دارو، شلیک به سلامت و زیست شهروندان و به مثابه شکنجه ماست.دو خبر کوتاه بالا، بسیار سهمگین است، چون بقا و زنده ماندن ما را نشانه گرفته است. آنچنان که در مشاهدات روزمره دیده میشود:
پرده نخست: مردی به فروشگاه مواد غذایی آمد، یک دانه تخممرغ و دو عدد سیگار برداشت اما وقتی فروشنده کارتش را کشید به او آرام گفت: موجودی ندارد.
پرده دوم: امروز برای خرید یک برگ ویتامین ب به داروخانه رفتم، داروساز ناراحت و کلافه بود. از ایشان پرسیدم درست است که قیمت داروهایی مانند آنتیبیوتیکها افزایش زیادی داشته است؟ ایشان با ناراحتی گفت: بله!
بیمار همین امروز آمده یک برگ آموکسیکلاو با نسخه بگیرد، وقتی قیمتش را شنید ۱۳۰ هزار تومان، از داروخانه خارج شد و رفت!
ایشان ادامه داد: یک سال است تأمین اجتماعی، بدهی خود را در قبال نسخههای دارویی تحت پوشش به داروخانهها پرداخت نکرده است. دیگر هیچ کس نسخه را با بیمه تأمین اجتماعی محاسبه نمیکند!
گفتم: حتی داروهای مکمل و ویتامینهای ضروری بهویژه برای گروههای سنی کودکان و سالمندان هم شامل تعرفه بیمه نیستند، با تلخکامی تأیید کرد و گفت: «دقیقاً همینطور است».
در حالی که شهروندان برای تهیهی داروهایی مانند آنتیبیوتیک با بنبست روبهرو هستند و کارتشان برای خرید یک دانه تخممرغ موجودی ندارد، نشستگان در خانه ملت، قانون سکوت و حبس وضع میکنند!
آنها میخواهند دهانها را ببندند، در حالی که فقر، گرانی و بحران بقا، توقفی ندارد و هر روز بیصدا جان شهروندان را میگیرد.
