نیما یوشیج و دانش آموز ژاندارک (+صدا)

عصر ایران ؛ علی نجومی ــ غروب خورشید نزدیک است سایه ها بر روی نشیب کوهستان می رقصند. آسمان خالی از ابر تیرگی و شب را در آغوش می کشد. نیما در اندیشه مرگ بر روی سنگی نشسته و چمباتمه زده است . میلی در او چون آتش شعله می کشد که نمی داند چیست. انتظار اتفاقی را می کشد. آهی بلند می کشد و روی سنگ طاق باز می خوابد.  آسمان برایش آواز می خواند 

هان ای شب شوم وحشت انگیز

تا چند زنی به جانم آتش؟

یا چشم مرا ز جای برکن

یا پرد ه ز روی خود فروکش

یا بگذار تا بمیرم 

کز دیدن روزگار سیرم

تو چیستی ای شب غم انگیز 

در جست و جوی چه کاری آخر؟

بس وقت گذشت و تو همان طور 

ایستاده به شکل خوف آور 

تاریخچه گذشتگانی ؟

یا راز گشای مردگانی؟

پادکست را اینجا بشنوید

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

رویای عاشقانه 

خواب هم چون جادوگری نیمار را با خود برد

صدای آرام اما سنگین کوبش سم اسبی پرده سکوت را از هم درید دختری با چشمانی آبی و موهای خرمایی رنگ که گوشه هایش از زیر شال اش بیرون زده بود سوار بر اسب می گذشت.

نیما هر چه کرد نتوانست او را صدا کند. لب هایش را گویی بهم دوخته بودند دختر را کسی صدا زد حتما نامش بود اما نیما به درستی آن را نشنید. نیما هر چه تقلا کرد دختر متوجه نشد و از آن جا دور شد.

لختی بعد نیما بیدار شد نمی توانست بپذیرد همه آنچه گذشت یک رویا بوده است سعی کرد به خودش امیدواری دهد که واقعا آن دختر چشم آبی را دیده است.

دیگر مرگ و آسمان تیره را از یاد برده بود از جایش برخاست و به سمت خانه روانه شد. آغاز شیدایی

یک سال از آن روز گذشت چه روزها و شب هایی که نیما سرگشته و شیدا در کوه های یوش به دنبال رویای گمشده اش می گشت.

گاهی حتی سایه ای سراب وار او را به خود فرا می خواند اما نیما مقصود خود را نیافت. حالا نیما 12 بهار از عمرش می گذشت که پدرش میرزا ابراهیم خان قصد مهاجرت به تهران کرد تا شرایط و امکانات بهتری برای تحصیلات فرزندان اش فراهم شود و در خانه ای در نزدیکی مسجد شاه بازار ( مسجد امام خمینی فعلی) مسکن گزید.

از مجموعه پادکست مشاهیر جاودانه ایران، تلخ ترین مرغ سحر ایران  را بشنوید. …