تشدید تحریمها و فشارهای مضاعف آمریکا علیه ایران، آن هم در شرایطی که مردم ایران زیر بار سنگین مشکلات اقتصادی و معیشتی قرار دارند، اقدامی غیرمسئولانه، مغایر با روح حقوق بینالملل و اصول انسانی است و باید قویاً محکوم شود.
تحریم، پیش از آنکه حاکمیت و دولتمردان را هدف قرار دهد، زندگی، امنیت اقتصادی و معیشت مردم را نشانه میگیرد. تجربه سالهای گذشته نیز نشان داده است که سیاست فشار حداکثری، نه به اهداف اعلامشده خود دست یافته و نه توانسته است به ثبات و امنیت پایدار در منطقه کمک کند؛ بلکه بیش از همه، هزینههای آن بر دوش مردم عادی قرار گرفته و بر دامنه بیاعتمادی و تنش افزوده است.
ملت ایران سالهاست هزینه سیاستهای فشار، تحریم، تنش و منازعه را میپردازد. ادامه این مسیر نه امنیت پایدار برای آمریکا و منطقه به ارمغان خواهد آورد و نه آیندهای بهتر برای مردم ایران؛ بلکه تنها دیوار بیاعتمادی را بلندتر و خطر تشدید تنش و درگیری را بیشتر خواهد کرد.
از سوی دیگر، بستن مسیر گفتوگو و نپذیرفتن هر چارچوب قابلقبول برای توقف درگیری، کاهش تنش و بازگشت به مذاکره نیز نمیتواند پاسخ مناسبی به وضعیت خطیر کنونی باشد. اگر تفاهم یا سازوکاری برای توقف درگیری و فراهم شدن زمینه گفتوگو شکل گرفته است، باید آن را، با حفظ حقوق و منافع ملی ایران، فرصتی برای آغاز یا استمرار دیپلماسی دانست؛ نه اینکه فرصتهای کاهش تنش، یکی پس از دیگری از دست برود.
موضع ما روشن است:
نه به تحریم و فشار علیه مردم ایران؛
نه به جنگ؛
نه به تهدید و تحمیل؛
نه به مذاکرهای یکطرفه و ناعادلانه؛
و آری به مذاکرهای عزتمندانه، متوازن، نتیجهمحور و مبتنی بر منافع ملی. …
