فتح آیفون با جیب خالی! | آخرین خبر

پشت شیشه‌های قدی پاساژ، نور ملایم هالوژن‌ها روی بدنه زیبای نسخه جدید آیفون می‌تابد. پسر جوان که شاید بیست‌وسه سال بیشتر نداشته باشد، دسته چک صیادی را روی پیشخوان می‌گذارد. کارمند فروشگاه با خونسردی شرایط اقساط را می‌شمارد: دوازده قسط سنگین، کارمزد و رقمی نهایی که معادل دستمزد چندین ماه یک کارمند یا کارگر ساده است. برای جوان فرقی ندارد که دلار کجای جدول ایستاده و رجیستری چه خوابی برای جیبش دیده است؛ مهم این است که جعبه پلمب‌شده دستش برسد. چند متر آن‌طرف‌تر، دختر جوانی ایستاده که گوشی مدل قبلی‌اش را همان‌جا می‌فروشد تا با گذاشتن تمام پس‌انداز و قرض از دوستان، نسخه پرومکس را در دست بگیرد. برای چشم‌های خسته پدر و مادرهایی که بیرون مغازه ایستاده‌اند، این تصویر چیزی جز یک رفتار احساسی تمام‌عیار نیست؛ هدر دادن بی‌رحمانه پس‌انداز برای وسیله‌ای که مدل‌های ارزان‌ترش هم تماس برقرار می‌کنند و عکس می‌گیرند. اما آیا ماجرا فقط سرکشی، چشم‌وهم‌چشمی یا تب زودگذر یک نسل است؟ پشت این شیدایی برای سیب گاززده چه اضطراب‌های پنهانی سنگر گرفته‌اند؟ چطور وسیله‌ای که قرار بود ابزار ارتباط باشد، به شناسنامه طبقاتی و تنها دارایی قابل لمس جوانان تبدیل شده است؟ و مهم‌تر از همه، اگر توانایی خرید خانه و ثبات آینده را از یک نسل بگیرید، آن‌ها خشم و ناامیدی خود را پای خرید چه نمادهایی حراج خواهند کرد؟ 

از قلک سفالی پس‌انداز تا چک صیادی اقساط  …