دیوارهای جداکننده و پیرامونی بخشی از سیستم باربر اصلی ساختمان نیستند، اما هنگام زلزله تحت نیروی اینرسی و تغییرمکان نسبی طبقات قرار میگیرند. اگر اتصالات و فاصله جداسازی بهدرستی اجرا نشده باشند، دیوار با قاب درگیر میشود، ترک میخورد یا در جهت خارج از صفحه فرو میریزد. سقوط بلوک یا تیغه در مسیرهای خروج نیز جان ساکنان و امکان استفاده از ساختمان پس از زلزله را به خطر میاندازد.
در ایران، پیوست ششم استاندارد ۲۸۰۰ و نشریه ۸۱۹ از مراجع فنی مهم برای طراحی و اجرای مهار دیوارهای غیرسازهای هستند. در پروژههایی که وال مش انتخاب میشود، طراحی، انتخاب مصالح و اجرای آن نیز باید بر اساس دستورالعمل اختصاصی ملات مسلح با مش الیاف شیشه، ویرایش نخست بهار ۱۴۰۳ کنترل شود.
اتصال صلب دیوار به تیر و ستون یکی از خطاهای اجرایی رایج است. دیوار نباید ناخواسته در عملکرد سیستم باربر جانبی دخالت کند. درز جداسازی، اتصالات لغزشی و مهار خارج از صفحه باید مطابق نقشه و در کنار یکدیگر اجرا شوند. پر کردن درز بالای دیوار با ملات سخت یا جوشکاری برخلاف جزئیات مصوب، رفتار پیشبینی شده دیوار و قاب را تغییر میدهد.
وال مش چیست و چگونه دیوار را در برابر زلزله مهار می کند؟
وال مش سامانهای است که شبکه الیاف شیشه را با پلاستر سیمانی یا گچی ترکیب میکند و لایهای مسلح روی دیوار بلوکی میسازد. مش طبق محاسبات بهصورت نواری یا سرتاسری روی دو سمت قرار میگیرد. اتصالهای بالا و پایین مسیر بار را کامل میکنند. الیاف نیروی کششی خمش را میگیرند و ملات، شبکه را نگه میدارد و تنش را پخش میکند.
طراحی وال مش بر رفتار خمشی یکطرفه در راستای قائم تکیه دارد. در طرح منطبق با ضابطه، حذف وادارهای میانی و میلگرد بستر امکانپذیر است، اما حکم عمومی نیست. ارتفاع آزاد، ضخامت و جنس بلوک، فشار باد، شتاب طرح، وزن دیوار و بازشوها باید در محاسبات دیده شوند. …
