بازار
تیشه قزلجه‌کندی‌ها بر سنگ‌پای قروه
کمی بعد از بالاآمدن آفتاب و خواندن چند خروس، صدای تیشه از خانه‌های قزلجه‌کند بلند می‌شود. پیر و جوان هر خانه، بعد از خوردن لقمه‌ای شیرمال، شیره انگور و سرکشیدن استکانی چای، میان تلنبار پوکه‌های معدنی می‌نشینند و پی‌درپی تا وقت چاشت و ناهار و غروب، لبه تیز تیشه به تکه‌های پوکه‌ای می‌کوبند. اگر تروفرز باشند روزی 500سنگ‌پا از تکه‌پوکه‌های تلنبار می‌تراشند و اگر با دقت یا وسواس تیشه‌زنی کنند روزی 350 تا 400سنگ‌پا می‌سازند. عزیزالله سیفی یکی از کهنه‌کاران سنگ‌پاسازی روستاست که دستانش از 70سال تیشه‌زنی می‌لرزند؛ خفیف و بی‌اختیار: «فقط به فرزبودن دست نیست که یکی توی یه روز بیشتر از کس دیگه سنگ‌پا می‌سازه؛ شکل و سایز تراش‌خوردن سنگ‌پا هم مهمه.» عزیزالله شوخ‌طبعی می‌کند و می‌گوید: «سنگ‌پای اصل منم که تو 80سالگی با این دست‌لرزه از رو نمی‌رم و بازم کار می‌کنم.» به صحبت‌های قبلش برمی‌گردد: «...تراشیدن سنگ‌پا به شکل سنتی زمان زیادی نمی‌خواد؛ زیر یه دقیقه تراش می‌خوره. ولی تراشیدن شکلای جدید مثل ستاره و قلب و مکعب یه‌ریزه بیشتر وقت می‌گیره. سایزای بزرگ هم که مشخصه دیگه، دیرتر درست می‌شن.»
استخراج پوکه‌های معدنی برای ترک‌های پا …
