تیم ملی پرتغال یک ماه پیش صعودش به یک‌چهارم نهایی لیگ ملت‌ها را قطعی کرده بود و همین مسئله بلای جان شاگردان ژسوس شد. چهار برد متوالی و صعود زودهنگام، پرتغالی‌ها را آن‌قدر مغرور کرد که خیال می‌کردند در براگا و بدون رونالدو دانمارک را دوباره به راحتی شکست می‌دهند. ولی وایکینگ‌ها با پیروزی ۴ بر یک درس عبرتی به میزبان دادند تا یادشان نرود پر کردن جای خالی آقای گل جهان به این راحتی‌ها نیست.
رکورد‌های منفی
برگزاری مراسم بزرگداشت، پوشیدن پیراهن شماره ۷ و ادای احترام به کریستیانو رونالدو پیش از رویارویی با دانمارک، حداقل وظیفه‌ای بود که پرتغالی‌ها نسبت به کاپیتان پیشین خود داشتند. بازی که شروع شد، خیلی زود همه فهمیدند رونالدو نه‌تنها جای بازیکنان دیگر را تنگ نکرده بود، بلکه به این زودی فعلاً هیچ‌کس نمی‌تواند جایگزینش شود. از تیمی که هر چهار بازی قبلی خود را برده و صدرنشین گروه چهارم بوده، انتظار می‌رفت همانند بازی رفت، دانمارک را مغلوب کند، ولی این دانمارکی‌ها بودند که طومار پرتغال را پیچیدند.
تحمیل باخت سنگین ۴ بر یک در حالی رقم خورد که تک‌گل میزبان در دقیقه ۹۳ (سیلوا) به ثمر رسید و عملاً پرتغال در این بازی هم دفاع آسیب‌پذیری داشت و هم مهاجمانش در خواب بودند. بعد از ۱۶ سال، پرتغال در زمین خود چهار گل از حریف خورد و دانمارکی‌ها سنگین‌ترین باخت تاریخ تیم ملی پرتغال را رقم زدند.
دلتنگی چرا؟
برخلاف هواداران که تنها بعد از یک بازی دلشان برای کریس رونالدو تنگ شد و نامش را در ورزشگاه صدا می‌زدند، ژرژ ژسوس، سرمربی پرتغال ترجیح داد با لحنی تمسخرآمیز از کنار این موضوع رد شود: «چطور می‌توانم دلتنگ او باشم، وقتی دیگر در تیم ملی حضور ندارد. شاید فقط به … …
دانلود از کافه بازار
