راوی و شخصیت اصلی کتاب، «اسکار ماتزرات»، در آسایشگاه روانی بستری است و خاطرات زندگیاش را برای «برونو»، پرستار مراقب خود، بازگو میکند. او با مرور عکسهای خانوادگی به گذشته بازمیگردد؛ گذشتهای که در روایتش مرز روشنی میان خاطره، خیال و واقعیت ندارد. اسکار در سهسالگی تصمیم میگیرد رشد جسمیاش را متوقف کند و از آن پس، با قامتی کودکانه جهان بزرگسالان را تماشا میکند. طبل حلبی کوچکی که همراه دارد، مهمترین وسیله بیان اوست؛ چیزی بیش از یک اسباببازی که به کمک آن میتواند اعتراض کند، خود را از اطرافیان جدا نگه دارد و به شیوه خودش به اتفاقات واکنش نشان دهد.
نگاه اسکار به بزرگسالان آمیخته به بدبینی و تمسخر است و او رفتارهای آنان را با فاصلهای انتقادی مینگرد. بااینحال، او بیرون از جهان پیرامونش قرار ندارد؛ حوادث تاریخی و تصمیمهای دیگران پیوسته به زندگیاش راه پیدا میکنند. همین تناقض یکی از محورهای جذاب رمان است: اسکار میخواهد از جهان فاصله بگیرد، اما نمیتواند از تأثیر آن فرار کند.
داستان در بستر تاریخ دانتسیگ، زادگاه گراس، شکل گرفته و دورهای پرآشوب از تاریخ آلمان را در بر میگیرد؛ از سالهای پیش از «جنگ جهانی دوم» و گسترش نازیسم تا جنگ و پیامدهای آن. تحولات سیاسی در کتاب صرفاً پسزمینهای برای ماجراهای … …


دانلود از کافه بازار
































































































































































