خسرو که از شکستهای پیدرپی خشمگین و عصبانی بود، هنوز حاضر نبود هیچ پیشنهاد صلحی را بپذیرد. او تصور میکرد میتواند تمام سرزمینهایی را که از دست داده، دوباره به دست آورد.
پیک دست خالی بازگشت؛ اما در همان حال خسرو پرویز دستور داد سردارانی را که در نبردهای گذشته شکست خورده بودند، بهشدت مجازات کنند.
۳۷ سال به عقب برگردیم؛ یعنی به سال ۵۹۰ میلادی.
هرمز چهارم، پدر خسرو و پسر انوشیروان، کاملاً به اشراف و نظامیان بیاعتماد شده بود و سختگیریهای زیادی در پیش گرفته بود؛ سیاستهایی که نارضایتیهای گستردهای را به دنبال داشت. اما بدتر از همه، شورش بهرام چوبین، از خاندان مهران، بود. او که بهدلیل اهانت هرمز به خشم آمده بود، با سپاهیانش به سمت تیسفون حرکت کرد.
اوضاع برای هرمز وخیم شد. برادران همسر هرمز چهارم، یعنی داییهای خسرو، به همراه دیگر بزرگان، هرمز را از سلطنت خلع کردند، چشمانش را کور کردند و او را به زندان انداختند؛ هرچند هرمز سرانجام در زندان کشته شد.
در آن زمان، خسرو در آذربایجان و ارمنستان فرمانروایی میکرد. او برای بهدست گرفتن سلطنت به تیسفون فراخوانده شد و در سال ۵۹۰ میلادی بهعنوان شاهنشاه بر تخت نشست. اما تاجگذاری خسرو هم مانع پیشروی بهرام چوبین نشد. بهرام از فرمان شاه جدید اطاعت نکرد و به لشکرکشی خود ادامه داد و سرانجام سپاهش را به تیسفون رساند.
بهرام در نبردی خسرو را شکست داد و خود را شاه ایران و ادامهدهنده دودمان اشکانی خواند. خسرو همراه خانواده و تعدادی از حامیانش به قلمرو بیزانس گریخت و از امپراتور موریکیوس درخواست کمک کرد.
موریکیوس شرط گذاشت که خسرو بخشهایی از ارمنستان و چند شهر مرزی، از جمله دارا، را به بیزانس واگذار کند. خسرو پذیرفت و در سال ۵۹۱، با سپاهی متشکل از نیروهای ایرانی و بیزانسی، به ایران بازگشت.
چندین نبرد میان خسرو و بهرام رخ داد که مهمترین آنها نبرد بلاراتون در نزدیکی دریاچه ارومیه بود. در این نبرد، بهرام چوبین شکست سختی خورد و به سمت شرق گریخت و به قلمرو ترکان پناه برد. با این حال، مدتی بعد و احتمالاً به تحریک خسرو، در همانجا کشته شد. …


دانلود از کافه بازار
















































































