سارق تکرویی که شبیه هیتلر بود

   مرضیه همایونی گروه حوادث / «وقتی سبیل هیتلری می‌گذارم قیافه‌ام با هیتلر مو نمی‌زند وقتی برای اولین‌بار به زندان افتادم همه مرا هیتلر صدا می‌زدند. کم‌کم از این لقب خوشم آمد راستش را بخواهید از نظر اخلاق و رفتار هم شبیه هیتلر هستم. بسیار خودرأی و زیاده‌خواه هستم. آنقدر که حتی در سرقت‌ها هم تکرو بودم و هیچ کسی را قبول نداشتم که همدست من شود. برای همین بود با اینکه علاقه‌ای به خالکوبی نداشتم اما نماد ارتش نازی را روی دستم خالکوبی کردم که هر موقع چشمم به آن می‌خورد حس قدرتم بیشتر شود.»

وقتی پرسیدم از کی سرقت را شروع کردی سؤالم را با سؤال دیگری جواب داد: سرقت حرفه‌ای یا دله دزدی؟ گفتم اولین سرقتت چه بود؟ گفت: یک بستنی. شاید 7 یا 8 سالم بود که از بقالی نزدیک مدرسه‌ام بدون آنکه صاحب مغازه متوجه شود بستنی دزدیدم و آن را داخل جیب روپوشم گذاشتم و از مغازه خارج شدم. وقتی گیر نیفتادم تصمیم گرفتم باز هم سرقت کنم. بیسکویت، نوشابه، بستنی، توپ پلاستیکی برای بازی، خلاصه هر چیزی که به آن نیاز داشتم و در دوران کودکی دلم می‌خواست، از مغازه‌ها برمی داشتم.

در این مدت گیر نیفتادی؟ صاحب مغازه‌ها متوجه نمی‌شدند؟

راستش را بخواهید گاهی اوقات مغازه‌دارها متوجه می‌شدند اما به رویم نمی‌آوردند. احتمالاً با خودشان می‌گفتند بچه با این سن و سال حتماً پول ندارد و به همین دلیل به رویم نمی‌آوردند و کاری با من نداشتند. البته چندباری هم گیر افتادم اما می‌زدم زیر گریه و با سروصدای من رهگذران و همسایه‌ها جمع می‌شدند و هر کسی پا درمیانی می‌کرد و مرا رها می‌کردند بعد هم با خودم می‌گفتم از این مغازه نشد از مغازه دیگری برمی‌دارم و تا به هدفم نمی‌رسیدم دست برنمی داشتم. اما ای کاش مغازه دارها به جای اینکه به من رحم کنند کاری می‌کردند که دیگر جرأت دزدی پیدا نکنم اما ترحم آنها مرا جری‌تر می‌کرد.

یعنی چه رفتاری باید با تو می‌کردند که تنبیه شوی؟ …