به گزارش گجت نیوز، تاریخ نبردهای دریایی در جنگ جهانی دوم شاهد تحولی شگرف بود که ساختار ناوگانهای بزرگ را برای همیشه تغییر داد. ناوشکنها و نبردناوهای عظیم با ظهور فناوریهای نوین هوایی ناگهان برتری سنتی خود را در پهنه اقیانوسها از دست دادند. پروژه جاهطلبانه نبردناو کلاس مونتانا نیز دقیقا در کانون این دگرگونی استراتژیک گرفتار شد. مشخصات فنی ناو جنگی کلاس مونتانا
بر اساس قانون توسعه دریایی موسوم به Two Ocean Navy Act مصوب ژوئیه ۱۹۴۰، نیروی دریایی ایالات متحده سفارش ساخت پنج فروند نبردناو فوقسنگین را صادر کرد. این کشتیها شامل مونتانا (BB-67)، اوهایو (BB-68)، مین (BB-69)، نیوهمپشایر (BB-70) و لوئیزیانا (BB-71) بودند. شناورهای مذکور با طول ۹۲۱ فوت (حدود ۲۸۰ متر)، عرض ۱۲۱ فوت و وزن بارگیری کامل ۷۲٬۱۰۴ تن، نزدیک به یکسوم از کلاس آیووا بزرگتر طراحی شده بودند.
تسلیحات اصلی این غولهای دریایی شامل ۱۲ توپ ۱۶ اینچی کالیبر ۵۰ مدل Mark 7 بود که در چهار برجک سهگانه تعبیه میشدند. برای حفاظت از ۲٬۳۵۵ خدمه، زرهی به وزن ۲۱٬۰۰۰ تن با ضخامت صفحات ۱۸ اینچ برای بدنه در نظر گرفته شده بود. دلایل لغو ساخت نبردناوهای کلاس مونتانا
وقایع میدان نبرد در جریان درگیریهای سرنوشتساز دریای مرجان و میدوی، جایگاه ناوهای هواپیمابر را بهعنوان قدرت مطلق دریاها تثبیت کرد. بمبافکنهای شیرجهرو و اژدرافکن نشان دادند که نبردناوهای سنگین حتی با داشتن پدافند متراکم بهشدت آسیبپذیر هستند.
عامل تعیینکننده دیگر در لغو این پروژه، محدودیت سرعت شناورها بود. حداکثر سرعت کلاس مونتانا به ۲۸ گره دریایی محدود میشد؛ در حالی که رزمناوهای کلاس آیووا سرعتی معادل ۳۳ گره داشتند. این اختلاف سرعت مانع از آن میشد که کلاس مونتانا بتواند در عملیاتهای سرعتی پابهپای ناوهای هواپیمابر حرکت کند. سرنوشت نبردهای مدرن بدون حضور مونتانا …


دانلود از کافه بازار




























































